Ziek en zorg

In het nieuws is regelmatig iets te lezen over de gezondheidszorg. Over de kosten die ze maakt, dan wel de verbluffende resultaten die geboekt worden. Wanneer je dan naar een ziekenhuis verwezen wordt, wekt dat zo zijn verwachtingen. Want liefst kom je er zo weinig mogelijk, maar als het nodig is, is het toch fijn om te weten dat kosten nog moeiten gespaard worden als het om je gezondheid gaat.

Regelmatig hoor je echter verhalen van teleurgestelde patiënten, omdat ze voor een eenvoudige ingreep gingen, maar het resultaat niet afdoende was. Dat ze voorbereid waren voor een behandeling, maar deze een paar dagen eerder afgeblazen werd, omdat de middelen niet beschikbaar waren. Een spannende zwangerschap om allerlei onduidelijkheden op echo’s en onderzoeken, waar na de geboorte niets van waar blijkt te zijn.

Het is 2017 en het is soms moeilijk te verkroppen dat zaken niet anders geregeld zijn. Het lijkt erop alsof men zoveel weet, dat alles gecontroleerd moet worden wat te testen valt. Vervolgens is er dan te vaak iets niet helemaal in orde. Heel vroeger had je niet zoveel kennis en mogelijkheden en kon je geholpen worden of niet. Inmiddels zijn er zoveel symptomen en afwijkingen bekend, dat alle afwijking van het gemiddelde genoteerd en benoemd moet worden. Terwijl iedereen weet dat bijna iedereen afwijkt van het gemiddelde, daar komt die waarde immers vandaan. De één is te dik en de ander te dun en samen vormen ze een mooi gemiddelde, maar ieder op zich wijken ze ervan af. Misschien moeten men proberen binnen de gezondheidszorg weer iets meer te relatieveren en zich niet alleen vast te klampen aan medische dossiers vol gecategoriseerde patiëntendata.

Vanuit het perspectief van de patiënt heeft het er misschien ook mee te maken dat de zorg steeds specialistischer wordt. Van heel veel dingen kan je informatie opzoeken, voordat je het aanschaft of ergens naartoe gaat. Over gezondheidszorg is ook een hoop geschreven, maar het is lastig vooraf te oriënteren. Enerzijds omdat je allicht niet weet wat je te wachten staat, anderzijds omdat er allerlei uitzonderingen kunnen zijn, waardoor je na vijf minuten alweer niets begrijpt van wat de arts je probeert duidelijk te maken. Of wanneer je dacht dat een en ander duidelijk was je het thuis toch niet kunt reproduceren wanneer men erom vraagt.

Aan welke kant van het bureau je dan ook zit, als zieke of zorgende, is het goed je te realiseren dat ons leven feilbaar is. Het komt met gebreken, niet alles kan opgelost worden en vrijwel niemand is gemiddeld. Hoe geavanceerd we met z’n allen ook denken te zijn.

Geef een reactie