Vrijwel elk vakgebied wordt bedolven onder een onoverzichtelijke brei aan onderzoeken, meer of minder onderscheidend en verrassend. Niet zelden vraag je jezelf af of iets gepubliceerd wordt vanwege de nieuwswaarde of vanwege de targets van de schrijver. Zelfs instanties die gemoeid zijn met het waarderen en/ of publiceren van resultaten hebben moeite om het koren van het kaf te scheiden. Laat staan wanneer je als patiënt of professional zomaar af en toe wat in een krant of vakblad leest. Degenen die het hards schreeuwen worden vaak het meest populair. De vraag is wel of dit ook het beste resultaat oplevert. Onderzoeksinstituten die niet alleen met de resultaten, maar ook met inzamelingsstunts de media weten te bereiken hebben het helemaal voor elkaar.

Een argument wat je bij bijvoorbeeld zwemmer van der Weijden, maar vaak ook bij nabestaanden hoort, is dat ze geld inzamelen omdat ze dankbaar zijn voor wat de wetenschap hen gebracht heeft. En bij gevolg dat men verwacht dat meer mensen van de resultaten zullen profiteren.

In theorie zou iedereen natuurlijk ook moeten kunnen profiteren van alle vooruitgang op basis van die resultaten van de wetenschap. Maar zolang collega-onderzoekers de waarde van elkaars werk maar moeilijk kunnen volgen, moet je misschien toch heroverwegen of het zo wereld verbeterend is wat er met  je geld gaat gebeuren. En wie dacht dat alleen bij ontwikkelingshulp veel van je donaties aan de strijkstok blijft hangen, heeft het vrees ik ook mis. Heeft ontwikkelingswerk zo’n slecht imago dat we nu al ons geld in onze eigen maatschappij willen blijven rondpompen en onderzoek belangrijker vinden dan het voorzien in primaire levensbehoeften van minder bedeelden?