Vraag om aandacht

Van jongs af aan leren we hoe we de aandacht kunnen trekken. Aan reacties van kinderen kun je vaak al zien of ze gewend zijn om snel feedback te krijgen. Begint een kleuter meteen te gillen of huilen of opent het gesprek met een vraag of opmerking. Afhankelijk van de ervaringen in je verdere leven bestaat de kans dat je je hele leven blijft schreeuwen om aandacht. Alsof dit de enige manier is om nog tot anderen door te dringen, omdat anders de zaken onveranderd door blijven kabbelen. Maar gelukkig zijn er ook situaties waarin het je niet langer helpt om alleen een baas of schreeuwer te zijn, zo blijkt maar weer uit de situatie in Amerika. Onmogelijke plannen kunnen zelfs niet met behulp van het uitroepen van een noodtoestand tot uitvoering gebracht worden. In je eentje kun je ook dan maar weinig beginnen.

We weten het wel

Helaas blijkt vaak het tegenovergestelde. Neem de klimaatdemonstraties van de scholieren. Wanneer je echt diep in het Slob zit, wijs je geërgerd op de onderwijswetgeving, want ongehoorzaamheid daaraan is niet te accepteren. Terwijl de regering de kans om echte klimaatwetten neer te zetten niet met beide handen aanpakt. In plaats van noodzakelijke acties te ondernemen, proberen we een haalbaar stelsel uit te werken, dat het tij zeker niet gaat kunnen keren. Dan is wat geschreeuw misschien wel op zijn plaats. Iemand moet immers duidelijk maken dat de plannen niet serieus genoeg zijn, want wanneer alleen particuliere initiatieven op touw worden gezet en wetenschappers hun kennis delen werkt het blijkbaar niet. Deze jongeren nemen wel hun verantwoordelijkheid. Ooit zullen onze kinderen ons ook vragen hoe we zo konden door blijven leven. We kunnen dan echt niet met droge ogen zeggen dat we het niet wisten. We zien de resultaten nu al overal om ons heen.

Maar we doen het niet

Een uurtje op het strand rondstruinen met je kinderen, waarbij je niet heel wereldschokkende afstanden aflegt, levert al snel een paar kilo gejutte troep op. De echte noodsituatie is overduidelijk, maar we blijven de maatregelen voor ons uit schuiven.

Geef een reactie