Verrassend

Soms moet je eens wat anders proberen om geïnspireerd te worden. Met dat idee begon ik aan  het boekje ‘Surprise the World’, want wie wil de wereld nu niet een beetje versteld laten staan over hoe het ook anders zou kunnen. Ik niet perse eerlijk gezegd, maar goed ik wilde dan ook eens buiten mijn gebaande paden gaan. De kleine paperback van Michael Frost is een Amerikaans zelfhulp boek, over de vijf gewoonten van ‘highly missional people’, wie of wat dat ook mogen zijn.

Binnen de kerken is missionair zijn de laatste jaren een belangrijk onderwerp geworden. Er waren altijd activiteiten om anderen bekend te maken met het geloof, maar dat was vooral buiten Europa, omdat geloof hier toen veelal nog onderdeel van het dagelijks leven was. Nu dit niet meer het geval lijkt te zijn, rijst de vraag hoe je mensen kunt bereiken voor wie het geloof passé is. Iedereen heeft wel zo zijn argumenten klaar, waarom God geen rol meer krijgt in het leven. Althans, vaak is ook het antwoord dat het heel mooi zou zijn als er een God was die eens goed zou ingrijpen of laten weten dat het wel goed zit zo. Maar jezelf in het geloof verdiepen of op zoek gaan naar hoe God werkt in je leven? Nu even niet.

Volgens de auteur van dit boek is het goed om van een paar vrij eenvoudige handelingen, zoals aardig zijn tegen elkaar, samen eten en anderen op Gods’ aanwezigheid wijzen, een gewoonte te maken. Door dit soort structurele aanpassingen zal het mensen opvallen dat je anders in het leven staat. Daarbij krijg je de kans om aan anderen te laten zien wat het met je leven doet, wanneer je het niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen en voor God wilt geven. Zelf ben ik dan toch te nuchter voor deze Amerikaanse peptalk. De tips voor persoonlijke verdieping zijn belangrijk en ik ben het met de auteur eens dat we wel wat vaker naar God mogen wijzen dan te praten over toeval. Maar ik zie niet zoveel heil in het idee dat mensen door een paar gedragingen werkelijk het verschil gaan maken. Er zijn genoeg mensen die graag voor groepen koken of hun leven op het spel zetten voor anderen, zonder daar nu een hoger doel mee te willen dienen.

Maar het was voor mij wel een goede stimulans om er bijvoorbeeld wat vaker met anderen wat te ondernemen. Want het is inderdaad best makkelijk om veel zelf of alleen met je eigen gezin te doen, maar met wat kleine extra inspanning kan je prima nog wat anderen erbij betrekken of ook wat voor hen betekenen. Niet Westers plichtsgetrouw drie keer per week, maar je ogen open op straat en inspelen op situaties. Voor je het weet wordt het een gewoonte. Bij gevolg loop je wel het risico wat te laat voor afspraken te komen, maar daar staat tegenover dat je regelmatig een anekdote te vertellen hebt, waarmee je anderen allicht toch nog kunt doen opkijken.

Geef een reactie