Verduistering

Maandag 21 augustus was een totale zonsverduistering waar te nemen. Het fenomeen, waarbij de maan volledig tussen de zon en de aarde komt te staan, komt ongeveer eens per 18 maanden voor. Wat het nog meer bijzonder maakt is, dat het maar zelden een volledige verduistering betreft en vaak in gebieden te zien is die lastig of niet te bereiken zijn. Dit jaar trekt een deel van de baan van de eclipse van west naar oost over Amerika. Door sommigen wordt dit aangegrepen voor flinke marketing stunts, te weten ‘The Great American Eclipse’. Terwijl dat volgens mij een van de mooiste dingen van de zon is, dat die voor iedereen vrij toegankelijk en door niemand te claimen is.

Met dergelijke grootspraak wordt geadverteerd over de onvergetelijke en levensveranderende belevenis die het is, om het midden op de dag binnen korte tijd volledig donker en weer licht te zien worden. Het is een indrukwekkende belevenis waar je zeker nog vaak aan terug zult denken, maar het mooie van de natuur is, dat je er vooral van geniet als je er volledig in op gaat. De voorbereiding is belangrijk, het gaat om het kiezen van de beste locatie, rustig en liefst in de natuur, zonder lichtvervuiling. Met een ‘schone’ horizon om ook daar de gevolgen van de zonsverduistering te kunnen waarnemen. Maar als het dan eindelijk zover is, moet je focus gericht zijn op wat er gebeurt, proberen op alle details in de omgeving te letten. Planten en dieren die in nachtstand gaan, bloemen sluiten en vogels worden stil. De kleinde dingen die dit fenomeen werkelijk groot en ontzagwekkend maken.

Hopelijk lukt het om hier, te midden van de enorme hype die er nu van gemaakt wordt, nog wat van op te vangen. Het is natuurlijk prachtig dat iedereen nu geïnformeerd kan zijn over de zonsverduistering en de mogelijkheid heeft het wonder te aanschouwen. Ooit was dit alleen was weggelegd voor wetenschappers, terwijl de rest van de bevolking bibberend dacht dat de wereld verging. Risico is alleen dat, wanneer het massaal wordt, iets van de charme van de ervaring verloren gaat. Je was op zoek was naar de stilte, maar men begint enthousiast te klappen omdat de zon weer achter de maan te voorschijn komt. Of dat je chagrijnig moet concluderen dat het toch bewolkt was en je daardoor ‘voor niets’ al die moeite hebt gedaan. Geheel passend bij de tendens van onze huidige cultuur om altijd weer recht hebben op alles, waar je pas kaartjes koopt voor een wedstrijd als je zeker weet dat je favorite partij gaat winnen. De natuur laat zich niets gezeggen.

Eclipse chasers have been around for a long time, and we have good records of who attempted to catch more recent eclipses. In 1860, a group of scientists traveled by train, stagecoach, wagon, steamboat, and canoe for 47 days to witness a total solar eclipse in today’s central Manitoba, Canada. (Unfortunately, clouds covered the entire eclipse.) Bron: http://www.american-eclipse.com/author/

Geef een reactie