Verdienmodel

Soms bekruipt je in gesprekken het gevoel dat we in onze maatschappij niet alleen op onszelf gericht zijn, maar er ook vanuit gaan dat de rest van de wereld dat is. Alsof alles wat ons overkomt gebaseerd is op een soort verdienmodel, waarin we bepaalde dingen krijgen omdat we ons best doen. Het is nu zo koud, we moeten wel kunnen schaatsen. Ik heb het hele jaar hard gewerkt, nu heb ik recht op de ultieme vakantie.

Geseculariseerde maatschappij

Het is onderdeel van onze ‘alles is te koop’ cultuur. Omdat we eraan gewend zijn geraakt dat we veel van wat we willen binnen afzienbare tijd ook kunnen krijgen, zijn we dit ook gaan verwachten van zaken die we verder niet direct kunnen beïnvloeden zoals gezondheid of het weer. Toch zien we om ons heen genoeg voorbeelden van mensen die hun hele leven hard werken, zonder vakantie te kunnen vieren of in onze ogen vooruit te komen. En natuurlijk hebben we zulke momenten ook in ons eigen leven.

Toeval

Alles wat ons overkomt mag daarbij vooral niet nutteloos of toevallig lijken, maar moet een reden hebben. Door een verklaring te zoeken voor de dingen die in onze ogen mis gaan en vooral te focussen op de dingen die wel goed gaan, kunnen we toch het idee vasthouden dat we dingen zelf in de hand hebben. Zodat alles volgens onze verwachtingen verloopt en we steeds ons gevoel kunnen volgen om dicht bij onszelf te blijven. Vooral dat laatste is momenteel heel belangrijk.

Mozaïek

Maar hoe kun je in onze huidige cultuur nog weten wie je zelf werkelijk bent? We worden bewust en onbewust voortdurend beïnvloed door alles wat op ons af komt. We zien en horen de meest fantastische verhalen van elkaar, vanuit de commercie en ook biografieën vinden gretig aftrek. Van straatschoffies die het tot sportheld schopten en huisvrouwen die internationale bestsellers schrijven tot tieners die al vloggend de wereld veroveren. Succesverhalen, waar je je hart aan op kunt halen. In het groot en in het klein voor ieder moment van de dag. Zodat zelfs je kleine toiletmomentje niet meer voor jezelf is. En je steeds verder afraakt van wie je werkelijk zou kunnen zijn. Want natuurlijk herken je jezelf regelmatig in een verhaal of leer je juist een les waar je mee verder kunt. Maar voor zover je er al door beïnvloed wordt, zijn het vooral indrukken van buitenaf. Waardoor je eigen ik een soort mozaïek van losse frasen wordt en niet een samenhangend zelfbeeld.

Geef een reactie