Vangnet of web

Het idee van een eeuwig leven is al zo oud als de mens. Ons hele bestaan lijkt een wapenwedloop tegen de aftakeling en dood. Voor iedere kwaal zijn middelen op de markt en de immer groeiende stroom wetenschappelijk onderzoek moet steeds weer uitwijzen wat meer of minder effectief is. Mensen die in de ‘malle molen’ van de gezondheidszorg terecht zijn gekomen, vragen zich soms af hoe het zo ver heeft kunnen komen en wat er nu nog van ze over is.

Je gaat met je klachten naar een specialist en ergens in je achterhoofd heb je een grens bedacht, hoe ver je wilt gaan voor je gezondheid. Maar de arts had nog meer voorstellen en het klonk wel goed, dus als we dan toch bezig zijn, waarom ook niet dit of dat aanpakken. Of toch kiezen voor weer een ingrijpende behandeling, want wat als het later in alle hevigheid terug komt, dan maak je jezelf ook verwijten. En zo kan het dat je ondanks alle goede bedoelingen beiderzijds, jezelf na een tijdje vertwijfeld afvraagt waar je in terechtgekomen bent. Was het echt geen mogelijkheid om je erbij neer te leggen en te accepteren dat je lijf niet optimaal functioneert?

Het zijn lastige dilemma’s, want we zijn vaak oplossingsgericht, dus als iemand klachten heeft gaan we toch op zoek naar een remedie. Uiteindelijk wordt de vraag naar wanneer te stoppen met behandelen steeds complexer. Veel behandelingen veroorzaken bijwerkingen, waar ook weer iets tegen gedaan moet worden. Zo houdt het een het ander in stand en lijk je niet meer los te kunnen komen uit het web van hulpverlening.  Mijns inziens zou men wat vaker samen met de hulpbehoevende moeten proberen te evalueren waar in het proces men staat. Met welke problemen is het begonnen en hoe staat het er nu voor. Hoe dacht men voorheen over gezondheid, behandeling en kwaliteit van leven en hoe is dat nu. De kenniskloof tussen de behandelaar en de patiënt, hoe mondig en geïnformeerd ook, is simpelweg te groot om het werkelijke belang van de persoon en/ of de situatie altijd te kunnen overzien.

Geef een reactie