V-dag, 14 februari

In eerste instantie was ik van plan om hier een stuk te schrijven over woensdag 14 februari, waarop het dit jaar zowel Valentijnsdag als Aswoensdag is. Een bizarre en allicht ook mooie combinatie. Valentijnsdag, dat ergens vaag gelieerd wordt aan een heilige, die zijn leven zou hebben gegeven omdat hij zich er niet van liet weerhouden een huwelijk te voltrekken. Niet dat iemand nog naar dit verhaal vraagt. Het gaat inmiddels alleen nog maar om commercie en snel scoren. Typisch menselijk, om van zoiets moois als de liefde ook weer een economische factor te maken. Ieder jaar meer transacties, grotere cadeaus en overvol geboekte restaurants. En Aswoensdag als begin van de 40 dagen waarin christenen zich voorbereiden op goede vrijdag. Een verhaal dat nog minder mensen zullen koppelen aan liefde. Want hoe kan een executie, waarover de wildste verhalen de ronde doen, nu verband houden met liefde?

Vrijheid

Maar toen kwam Hermien (die eigenlijk Joke heet). De koe die samen met haar maatje Zus een rondje wilde rennen in plaats van op transport naar een slachthuis. Zus was duidelijk de volger, want die werd al snel gevangen. Hermien was het meesterbrein en wist twee weken lang te ontkomen aan jagers en veeartsen. Tot een politieke partij op  het idee kwam om haar vrij te kopen. Een crowdfunding startte om haar in een koeienrusthuis te krijgen. Genoeg geld ophaalde om veel koeien weidegang te kunnen verschaffen of eten voor mensen die niets hebben. Maar daar gaat het hier niet om. De koe wilde breken met het systeem, daar houden we van, zelf denkende wezens, die zichzelf laten gelden. Niet al die andere laffe dieren, die maar gewoon doen wat we van ze verwachten. De koe werd uiteindelijk gevangen en naar de opvang gebracht. Want ze had een naam en gezicht gekregen, ze wilde niet dood en had haar vrijheid verdiend.

Crowdfunding

Niet anders dan iedere andere koe of ongeacht welk slachtdier dan ook. Maar ook dat doet er nu niet toe. We hebben met z’n allen geld gestort voor een goed doel, we hebben een koe gered. Samen hebben we weer wat moois bereikt. Het voelt zo goed om via crowdfunding geld op te halen en iets of iemand in nood te kunnen helpen met dat wat jij kan missen. Ook dat is liefde. Het is een manier om betrokken te zijn op het leven. In onze maatschappij is geld belangrijk, dus als je wilt laten weten dat je iets of iemand steunt, dan kan dat door middel van geld. En zo rennen we van de ene # naar de andere hype om saamhorigheid te hebben, niet alleen voor onszelf te leven en waarde te geven aan geld.

Verzoening

Waar deze twee dingen, Aswoensdag en crowdfunding, voor mij bij elkaar komen is op het punt van verzoening of aflossen van schuld. Waarom zo’n ophef over een koe die zichzelf al vrijheid verschafte? Waarom zoveel geld uitgeven om dit ene dier een extra paar jaar te gunnen? Proberen we zo onze zorgen te onderdrukken, ons schuldgevoel af te kopen? Een soort moderne versie van aflaten systeem? Men haakt in op de emoties en iedereen schiet overeind, dit kan zo niet, we moeten er iets aan doen. Daarna gaan we weer verder waar we gebleven waren, want wat leveren al deze vluchtige afkoopsommen ons op? Op dat moment lijkt het heel wat, alsof iedereen het erover heeft, maar uiteindelijk blijf je met een leeg gevoel achter.

Veertigdagentijd

Als we nu 40 dagen saamhorig afzien van het eten van bijvoorbeeld vlees. En ons in de tijd die dan overblijft, omdat je niet bezig bent met bereiden of verorberen, gaan focussen op wat echt belangrijk is in het leven. Dan kunnen we misschien echte gemoedsrust vinden en gaan inzien waar het om zou moeten draaien in het leven. Dan kunnen we onder ogen zien dat ook deze moderne aflaten handel de plank volledig misslaat. Op naar Goede Vrijdag, één van de weinige feestdagen waar de commercie nog geen vat op gekregen heeft. Want zelfopofferende liefde gaat voor ons zelfbewuste wereldverbeteraars vaak toch een stapje te ver.

Geef een reactie