Twee gezichten

Het blijkt lastig om de positieve toon van Borgman zelfs maar een week vol te houden. Natuurlijk gebeuren er wonderen, als je er maar opmerkzaam voor bent. Maar het lijkt onmogelijk om je af te sluiten voor de rampen die ook gebeuren. Of wat is eigenlijk het antoniem voor wonder? Is alles wat niet wonderlijk is normaal? En kunnen we ons dan verwonderen over de dingen die we allemaal maar normaal lijken te vinden?

Wapens als aalmoes

Een van de weinige landen dat uitzonderlijk goed weet te profiteren van de rijkdommen die de aardbodem het geeft, is Saoedi-Arabië. Daar zijn ze God immer dankbaar voor, getuige hun strikte geloofsbeleving en bekeringsdrang. Opmerkelijk is dat dit samengaat met een hoge positie in de lijst van wereldwijde wapenhandel. Om hun broeders te helpen worden geen tenten, eten en onderwijs aangeboden, maar munitie. Dit wisten we allang, maar met de nieuwe ellende in Jemen en de dood van een journalist, worden we er weer even goed aan herinnerd. Tijd voor actie, zou je denken. Wij met onze westerse beschaving, die al die godsdienst ellende al lang achter ons gelaten hebben, zullen even laten zien hoe het anders moet. Vrijheid dat gunnen we elkaar boven alles.

Industrie als hoogste doel

Dus moet minister Blok maar voor een Europees wapenembargo stemmen. Geheel zonder verwachtingen natuurlijk, want de minister heeft al eerder onomwonden laten weten dat hij niet in wonderen gelooft. Iedereen is het erover eens dat wereldvrede belangrijk is, maar meer mensen vinden de economie nog belangrijker. En ja, dat kan dus niet, meer mensen dan iedereen. En toch gebeurt het. Want in Engeland, Frankrijk en België zijn grote wapenfabrikanten gevestigd, met als belangrijkste klant de Saoedi’s. Dus zo’n embargo betekent het faillissement van hele dorpen bij ons om de hoek. En dat weegt voor het merendeel van de EU niet op tegen het in puin schieten van hele landen aan de andere kant van de wereld. Deze ideeën worden verdedigd met sterke argumenten, zoals dat wanneer wij de wapens niet produceren, ze toch wel ergens anders vandaan komen. Je wilt als burgemeester of president niet geassocieerd worden met het einde van de wapenindustrie.

Klem

Gelukkig zit onze bundeskanzlerin nog in het zadel. Duitsland liep voorop in het stopzetten van de export van ellende naar Saoedi-Arabië. Alleen Noorwegen en Denemarken hebben haar voorbeeld gevolgd. Dus voordat we weer vrede en vrijheid willen prediken, moeten we ons toch nog eens beraden op wat vrijheid voor ons betekent. We zitten zo klem tussen consumentisme en winstbejag, dat we in de achtertuin wapens moeten blijven produceren, terwijl we bij de voordeur om het hardst ‘vrede op aarde’ zingen. Dan wordt het lang wachten op een wonder.

Geef een reactie