Tony’s Chocolonely

Al jaren heb ik een zwak voor M&M’s, de gele. Ik heb menig zakje leeggegeten, als lunch, bij het studeren of het lezen van een boek. Dan blijf je goed wakker. Ondanks al dat lezen en mijn zogenaamd kritische blog, wist ik echter niet dat het merendeel van de chocolade die wij in de winkel kopen, afkomstig is van cacaobonen die zijn geplukt door kindslaven! Dit geldt ook voor Fairtrade, Rainforest Alliance of UTZ gecertificeerde chocolade. In mijn omgeving merk ik dat ik niet de enige ben die hier niet van op de hoogte was.

Kinderslavernij

Het gaat hier dus niet zozeer om kinderarbeid, wat op zich al erg genoeg is, maar om kindslaven. Ronselaars, die naar de allerarmste dorpen gaan en ouders beloven dat ze voor één kind een opleiding tot boer kunnen regelen. De wanhopige ouders geven een kind weg, met de overtuiging dat die terug zal komen als boer om het gezin te onderhouden. Vervolgens worden de kinderen ingezet op plantages. Ze moeten werken met machetes en chemicaliën, maken dagen van tientallen uren werk, zonder pauze, voldoende voedsel of inkomen en constante dreiging of de dood wanneer je wegvlucht.

Tony’s

Een paar weken geleden ontdekte ik dit in het 393 pagina’s dikke boek ‘Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely’ van Jeroen Siebelink (verschenen bij Thomas Rap in 2018). Daarin wordt verteld hoe de Keuringsdienst van Waarde deze ontdekking 15 jaar geleden al deed. Ze probeerden de chocoladeproducenten en zichzelf aan te klagen, omdat ze medeplichtig zijn aan het in stand houden van kinderslavernij. Dat lukte niet en daarom besloten ze te bewijzen dat het wel mogelijk is om 100% traceerbare cacao te gebruiken voor je producten. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad en dat lees je in dit boek. Het is een verhaal van het eerste uur tot hoe het bedrijf nu is uitgegroeid met 16,7% marktaandeel in Nederland.

Het wereldschokkende verhaal

Het boek leest vlot, omdat het spannend en afwisselend is opgebouwd. Je gaat heen en weer tussen de opnamestudio van de Keuringsdienst en Afrika, tussen de zoete verwennerij en bittere omstandigheden waarin deze tot stand komt. De frustraties over het logge van het rechtssysteem en multinationals. Het rebelse van de underdogpositie en de ontwikkeling tot hippe aandachtstrekker. Met de juiste dosis details van de personen die erbij betrokken zijn, alsof je er zelf bij bent geweest. De schrijfstijl en woordkeus irriteerden mij soms, maar dat deed niet af aan de activistische boodschap van het boek. Waar een wil is, is een weg, al is dat er wel een van de lange adem.

Exit M&M’s dus, al zou ik blij zijn als Tony’s pinda’s in chocolade ging dopen, want al die fancy smaakjes kunnen daar wat mij betreft toch niet tegen op.

Geef een reactie