Stille week

De week begon met nieuws waar ieder ook daadwerkelijk stil van werd, namelijk een verwoestende brand in de Notre-Dame. Niets zo droevig dan het beeld van de vlammen die een kostbaar, gekoesterd gebouw binnen enkele uren veranderd in een zwarte, smeulende hoop. Wanneer je met enige regelmaat in zo’n fascinerende kathedraal mag verblijven, kan de fragiliteit ervan je soms aangrijpen. Het contrast van het indrukwekkende gebouw dat door de eeuwen heen allerlei menselijk gepeupel heeft doorstaan. Maar ook is aangetast door schoorvoeten, klamme handen, roet en regen. Restaureren tegen de klippen op, in een sector waar altijd tekort aan geld is.

Verstilling

Wonderlijk genoeg leek de geschiedenis zich na tweeduizend jaar in deze beelden te herhalen. De voorhang gescheurd, iedereen kijkt recht in het hart van de kerk. In de smeulende hopen zat daar Maria, met Jezus, helemaal alleen. Verlaten. De discipelen gevlucht, lang voordat het vonnis was voltrokken. En de menigte? Ze stond erbij en keek ernaar, zich niet bevattend wat er voor hun ogen afspeelde. Iemand suggereerde nog redding vanuit de hoge, maar nee, we konden niets doen dan er omheen staan en ons op de borst slaan. Er was een aanzienlijk man, die aanbood om te helpen.

Gul

Maar geen haan die hiernaar kraait. Men raaskalt door, men smijt met geld, het moet mooier en groter en wij gaan dat samen doen! Dit is onze kerk, onze ziel! Wie had dat ooit voor mogelijk gehouden, Frankrijk verenigd om een kerk. De wonderen zijn werkelijk de wereld nog niet uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *