Laatst kocht ik voor de kinderen het boek ‘Sterren en stippen’ van Max Lucado. Het is een verzameling verhalen die op een prachtige en leerzame manier de draak steken met ons kuddegedrag. Het beschrijft een dorp, met op het oog allemaal dezelfde figuren. Zij hebben bijvoorbeeld een systeem bedacht om elkaar te waarderen met sterren en stippen. Het oordeel is afhankelijk of je iets presteert of verpest. Het loopt erop uit dat de dorpsgenoten uiteindelijk alleen nog maar stippen en sterren opplakken, afhankelijk van de stickers die iemand al verzameld heeft. Los van welke prestatie dan ook. Of hoe iedereen ineens dozen en ballen begint te verzamelen, gewoon omdat anderen dat ook doen. Een boek om er nog vaak bij te pakken dus. Om de kinderen de mallotigheid van hypes in te laten zien en te hopen dat het ook bij onszelf beklijft.

Beoordelen

Het gedoe met sterren dringt zich steeds meer aan ons op. Vroeger was dat beperkt tot een sterrenrestaurant, waar dan een professionele jury aan te pas komt. Maar nu kreeg ik ironisch genoeg ook van de boekhandel, waar ik het boek had gekocht, een uitnodiging om het product te waarderen. En als je dan toch bezig bent je mening te ventileren, laat ons dan ook weten wat je van de winkel vindt. Zelfs op marktplaats, waar ik in het kader van duurzaamheid, weleens iets koop dat voor iemand anders overbodig geworden is. Ook daar kan je sinds een jaartje aan handelaren en kopers laten weten of iemand redelijk biedt, fatsoenlijk reageert en de afspraken nakomt. Voorheen probeerde je de kwaliteit van je aankopen te checken aan de hand van de overige advertenties van de verkoper. Nu kan je simpelweg vertrouwen op het oordeel van voorgaande handel.

Verzamelwoede

En ook alle verzamelwoede die je als kind al opgedrongen wordt om ‘erbij te horen’, blijft je tot het einde der tijden achtervolgen. Nu worden we bijvoorbeeld aangemoedigd de periode van isolement te gebruiken om op je leven te reflecteren. Denk eindelijk eens na over wie je bent, wat je doet en waarom. Velen die daar eerder nooit aan toe kwamen of pas als ze zeer ruim in hun slappe was of diep in de put zaten. Dan kon je ervoor kiezen om een retraite in een tropisch oord of klooster aan zelfreflectie te wijden. Nu werd de rust, stilte en tijd velen in de schoot geworpen. Op zich is het een waardevol advies voor iedereen, om eens over de zin van het leven na te denken. Maar het blijft een gedicteerd iets, om ook deze tijd maar weer nuttig in te vullen en groei door te maken.