Staycation

Nog even en het is weer zomervakantie, de grote vakantie waar een gemiddeld gezin al minstens een jaar naartoe leeft. Alleen al om op tijd vrij te kunnen krijgen en nog ergens een goede accommodatie te scoren in het door jullie uitverkoren land. Na alle afgeronde projecten en stress om deadlines rollen we moeiteloos door naar de inpakstress. Waarom kijken we voor de verandering niet eens tijdens de vakantie waar je zin in hebt, in plaats van ver vooruit?

Gewoontedieren

Het lijkt de mores. De standaardvraag rond deze tijd; waar gaan jullie naartoe? Dat je gaat is vanzelfsprekend. Maar waarom? Iedereen lijkt in de ban van duurzaamheid, op microniveau doen we zo ontzettend ons best met plastic zakjes rapen en minder vlees eten. Maar zelfs landelijk is het zogenaamd onmogelijk om vervuiling op grote schaal, door met name vliegverkeer, in te perken. Daar mag je niet aan komen. Wanneer je zegt dat je niet op vakantie gaat, word je aangekeken alsof je van Mars komt. Ow, maar het is wel belangrijk hoor, even er tussenuit. Echt even los van alles. Hoe dan? Toen vliegreizen nog onbetaalbaar waren voor de gemiddelde mens gingen we ook niet zo massaal ver weg en bestond er zelfs geen zwarte zaterdag. Prima leven hadden de meesten daarbij. Het zijn gewoontes, waarvan we onszelf de noodzakelijkheid hebben aangepraat.

Ontspannen op commando

Ontspannen doe je niet op commando, omdat je ver weg van huis bent gegaan en er veel geld aan uit hebt gegeven. Ik realiseer me steeds meer dat het een manier van leven is, waar we ongestoord in doorgaan. Omdat we los van elkaar allemaal zo druk zijn, moeten we tijdens die paar weken even cocoonen, intensief samen zijn en puur genieten. Het lukt ons niet om in het dagelijks leven wat meer van de rust en balans te bewaren. We hopen er met een paar weken enigszins los van bank en beeldscherm, weer een heel jaar tegen te kunnen. Het is dus van levensbelang en even heel jammer voor het klimaat. Tot een jaar geleden zat ik ook in dat stramien, doorgaan en meer van jezelf vragen. Afgewisseld met een paar keer per jaar ontspannen, ver weg van alles wat je aan die drukte doet denken.

Te voet

Maar hoe verder ik hier vanaf sta des te meer ben ik me bewust van de impact van deze grootse en meeslepende levensstijl, die slechts een paar procent van de wereldbevolking zich kan veroorloven, ten koste van de rest. Mensen, kijk om je heen! Het kan ook anders! Neem een voorbeeld aan al die doordouwers in Nijmegen. Ga eens echt wandelen, we hebben prachtige paden en lanen. Ga over je lichamelijke grens heen, als grensoverschrijding een vereiste voor je vakantiegevoel is. Pas dan kom je echt tot jezelf. Na die 18 km, als de eerste energie er wel een beetje uit is en je hersenen echt beginnen los te komen van de rompslomp waaruit je zo’n drie uur eerder vertrok. En dan nog minimaal 10 km doormarcheren, helemaal alleen of met een goede gesprekspartner. Kost je een dag of vier en levert je inzichten op waar je jaren mee vooruit kan.  

Plannen maken voor het ongewisse

Hier en daar hoor je soms een oproepje om het wat in te perken. Door je vakantie bijvoorbeeld te gebruiken om lekker in huis aan de slag te gaan. Dat er in en om je eigen woonplaats genoeg leuks te doen is in de vakantieperiode. Er is zelfs een hippe term voor bedacht, de staycation. Terug naar grootmoederstijd, niet alleen qua zuinigheid en hergebruik, maar nu ook tijdens uw kostbare vakantie-uren. Maar het mag nog niet echt baten, we kunnen heel veel hebben van elkaar, maar thuisblijven in de vakantie, dat gun je niemand. Zo lijkt het. Het deed me denken aan het eind van Jakobus 4: ‘En nu dan u die zegt: Wij zullen vandaag of morgen naar die en die stad reizen, en daar een jaar doorbrengen en handel drijven en winst maken, u, die niet weet wat er morgen gebeuren zal, want hoe is uw leven?’

Geweten en verantwoordelijkheid

De huidige tendens is dat je juist alles uit je leven moet halen, omdat je niet weet of je morgen haalt. Als dit het dan is, moeten we er het beste van maken. Ook wanneer je wel gelooft dat er meer is dan alleen hetgeen we kunnen zien en meten, worden we beïnvloed door deze cultuur. Anderzijds zijn we er allemaal van overtuigd dat we een geweten hebben. Dat is volgens mij waar het laatste deel van de tekst uit Jakobus over gaat; ‘Wie dan weet goed te doen, en het niet doet, voor hem is het zonde.’. Zolang je niet weet wat de gevolgen van je handelen zijn, kan je er ook niets aan doen. Maar wanneer je willens en wetens doorgaat met desastreuze gewoonten, ben je daaraan schuldig. Dan moet je verantwoordelijkheid nemen. En is wegkijken of drogredenen voor jezelf verzinnen geen optie meer.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.