De laatste tijd spreek ik vaker mensen voor wie de beperkende maatregelen, eigenlijk best goed bevalt. Het leven lijkt een stuk efficiënter geworden, niet meer hoeven reizen, geen eindeloze sociale verplichtingen en lekker knallen voor je werk op de momenten dat het je uitkomt. Velen zijn productiever geworden, meer op hun directe omgeving betrokken of herontdekken het ouderschap of de huisvlijt.

Kluizenaarsbestaan

In de afgelopen tijd heb ik het magazine ‘Woestijnvaders onderweg, inspiratie voor nu’ gelezen. Een heruitgave van een boek van Mattias Rouw dat al eens in 2015 verscheen. Erg inspirerend om te lezen, zeker in deze tijd, waarin er toch wat meer ruimte is voor bezinning op je leven.
Een van de dingen die me opviel, is dat de monniken over het algemeen werkten van zonsopkomst tot zonsondergang. Ze deden eenvoudig werk, zoals matten of manden vlechten, zodat ze tijdens het werk wel konden mediteren of teksten uit hun hoofd leren.
Met het geld dat ze verdienden kochten ze alleen het hoogst noodzakelijke om in eigen levensonderhoud te voorzien (eigenlijk alleen brood). De rest gaven ze aan de armen. Het werken werd onderbroken voor gebed en eenmaal daags om wat brood te eten. Ze leefden veelal alleen in een hutje en praten vrijwel niet, dat was pas isolatie.

Doorzetters

Zo droegen ze niet alleen met hun gebeden en aalmoezen bij aan de maatschappij, maar ook met hun arbeid. Daarbij wisten ze dus wat doorzetten en ploeteren was, eindeloos hetzelfde werk van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Het viel me op hoe schril het contrast is met hoe wij tegenwoordig leven.
Elk saai klusje besteden we uit aan een apparaat of medemens, waardoor wij vooral tijd over houden voor ‘belangrijke’ zaken. De afwas, de zorg voor onze dierbaren, de schoonmaak, alles waar zogenaamd geen eer aan te behalen valt, laten we door iets of iemand anders opknappen.
Velen van ons werken het liefste part-time, om nog meer tijd over te houden voor onze hobby’s of gewoon om te bingewatchen. Een enkeling haalt de kick van het ploeteren en zwoegen om iets te bereiken nog uit sporten, maar ook dat is lang niet voor iedereen weggelegd.

Denkkracht

Erg interessant dus, zo’n boekje over een paar dames en heren in de woestijn, die dat weliswaar vrijwillig, maar toch jarenlang deden. Want in plaats van te kijken naar wat er allemaal (nog) niet mag, leert het je ook inzien wat zo’n intensieve periode kan opleveren. Nu blijkt dat ons leven toch niet zo maakbaar is als we graag mogen geloven, moeten we ons er toch anders toe verhouden.
En met een paar daadkrachtige voorbeelden en wat spitsvondige spreuken, kom je dan vanuit je luie stoel of meditatiematje al snel een heel eind.