Sharbat Gula

Het meisje met de groene ogen. Sinds 1985 een begrip in de westerse wereld. Wat een prachtige foto bij zo’n aangrijpende geschiedenis. Zelf kreeg Sharbat Gula de foto pas in 2002 te zien, toen de fotograaf haar weer terug vond. (https://www.theguardian.com/world/2016/oct/26/national-geographic-afghan-girl-arrested-pakistan-false-papers-sharbat-gula) Nu is ze dus alweer in het nieuws. Ze is opgepakt, omdat ze illegale papieren heeft om in Pakistan te verblijven. Gevangenisstraf en een dikke boete hangen haar boven het hoofd. Ze is één van de 2,5 miljoen Afghaanse vluchtelingen die nu zo’n 30 jaar in Pakistan wonen. De op twee na grootste groep vluchtelingen in de wereld. Velen van deze groep zijn dus tweede of derde generatie Afghanen, die hun vaderland nooit hebben gezien. De meesten van hen hebben op illegale wijze verblijfsvergunning gekregen en een leven opgebouwd in Pakistan.

Mede als gevolg van verschillende aanslagen in de afgelopen tijd, al dan niet met betrokkenheid van Afghanen, wil de Pakistaanse overheid van de vluchtelingen af. Volgens verslagen van de VN (http://unama.unmissions.org/) en het WFP (https://www.wfp.org/countries/afghanistan) gaat dit met de nodige intimidatie, waardoor de stroom mensen die terugkeert naar Afghanistan sterk aangroeit. Afghanistan zelf is inmiddels nog verre van een stabiel land, door de jarenlange oorlog, instabiele politieke situatie en nodige natuurgeweld is er veel armoede en honger voor de mensen die er nog wonen. Laat staan wanneer hier nog honderdduizenden ontheemden bijkomen. Velen hebben geen familie om zich bij aan te sluiten, waardoor de kans op een baan, zelfs voor goed opgeleiden, minimaal is.

Om het allemaal nog complexer te maken heeft het westen besloten dat Afghanistan ook de vluchtelingen die het helemaal tot hier hebben weten te redden, terug genomen moeten worden. Het was voor de nieuw bakken Afghaanse regering ‘kiezen’ tussen deze vluchtelingen terug opnemen en ontwikkelingshulp behouden, of geen vluchtelingen en geen hulp. Zeer ‘goede’ westerse onderhandelingstactiek voor een land dat zich nu al niet kan redden met de reeds geboden hulp. Met de winter op komst waarschuwen de VN en het WFP dan ook voor inhumane situaties in Afghanistan.

Sharbat Gula is inmiddels moeder en verkeert nog steeds in de misère. Haar foto is zogenaamd bekend geworden, terwijl de rest van haar volk, sinds het vertrek van westerse legers nooit meer aandacht heeft gekregen. Andere ellende heeft hun verhaal verdrongen. Wat heeft ze aan die bekendheid, aan die mooie foto gehad? Zijn we zelfs niet in staat geweest deze ene vrouw een beetje te helpen, omdat zij toevallig zo mooi op de foto staat? Wat betekent westerse journalistiek, als het bepaald wordt door de politiek? Als ons “minder, minder, minder”-geroep rechtstreeks leidt tot de dood van velen. Ons “ach” en “wee” om een mooie foto tot helemaal niets?!

Geef een reactie