Afgelopen week ontdekte ik de campagne #Sustainabilityagainstshame. Een oproep om ons lijf te gaan accepteren zoals het is. In plaats van ons door allerlei reclame campagnes wijs te laten maken dat we te rimpelig, dik en harig zijn en onze tanden niet bleek genoeg.
Een goede actie om iedereen weer eens wakker te schudden. Want inderdaad spelen reclames vaak in op gebreken die je eerder niet zag of had. Maar omdat een firma ‘de oplossing’ voor je heeft, ervaar je ineens een probleem. Wanneer we gewoon tevreden kunnen zijn met ons uiterlijk, hoeven we ook niet allerlei in plastic verpakte en met micro-plastics gevulde placebo’s te kopen. Het deel van de campagne dat mensen aanspoort om elkaar te wijzen op deze tot schaamte manende reclames spreekt me dus wel aan. Om zo meer bewustwording te creëren en voortaan anders met ons en andermans uiterlijk om te gaan.

Hergebruik

Maar dat we dan vervolgens opgeroepen worden om foto’s van onze bossen okselhaar met elkaar te delen, gaat weer wel erg ver. Al is het als schreeuw om aandacht misschien wel het meest effectief. De campagne laat weer een kant zien van ons vreemde wereldbeeld. Enerzijds kunnen we imperfecties van een zelf opgelegde ideaalbeeld niet naast ons neerleggen.
Anderzijds sluiten we onze ogen voor echte smerigheid. Zo staat recycling hoog in het vaandel van de huidige maatschappij. Met als gevolg dat zo veel mogelijk materialen worden hergebruikt en afval in theorie niet meer bestaat. Helaas blijkt steeds vaker dat dit op papier misschien een leuke truc is, maar in het echt een hoop ellende kan opleveren. Zo worden resten uit de vuilverbranding gebruikt voor nieuwe wegen of dijken. Maar treft men daarin regelmatig nog verontreinigd afval van bijvoorbeeld batterijen aan. Dat uiteindelijk toch in de bodem of oppervlakte water terechtkomt.  

Natuurschoon

Of neem de plantenhype die al een tijdje gaande is. Planten in alle vormen en maten in ieders huis. Ter compensatie van groen buiten is het niet alleen leuk, maar naar het schijnt ook goed voor je geestelijke gezondheid en de luchtkwaliteit. Van de supermarkt tot de online oerwoudhandel, overal kan je het snel opgekweekte groen vandaan halen. Dat ziet er fantastisch uit, totdat je zo’n jungle gecreëerd hebt en er een dagtaak aan hebt om ze te verzorgen en stofvrij te houden. Weg kwaliteitsverhogende impuls. Daarvoor zijn dan weer de plantenasiels uitgevonden, waar je de afgedankte planten kunt achterlaten om ze niet weg te hoeven gooien. Tot mijn verbazing zag ik nu, dat het asiel bij mij om de hoek soms rechtstreeks bevoorraad wordt vanuit het overschot van online plantenwinkels, die hun spullen niet kwijt kunnen aan klanten.

Zo krijgen we het steeds weer voor elkaar om wat mooi is, als minderwaardig te zien. En tegelijk op de vlakken waar we echt slecht bezig zijn, weg te kijken. De wereld op zijn kop!