Poepzak

Ondanks de algemene strijd tegen plastic, is er sinds een aantal jaren een zakje bijgekomen waar velen toch wel blij mee zijn. Een hondenpoep zak. In eerste instantie snap je het ook, poep in plastic, de ervaring leert dat je heel wat stevig papier nodig hebt om het goedje fatsoenlijk te verplaatsen. Toch zijn ook hiervoor handig ontworpen, biologisch afbreekbare varianten van verkrijgbaar. Zolang de zakjes met inhoud maar in een vuilbak verdwijnen, want anders zijn de gevolgen niet te over zien.

Flying toilets

Dat hebben ze in Kenia ervaren. Sinds de introductie van een ban op plastic tasjes, hebben ze een stuk minder last van ‘flying toilets’. Stel je voor dat de krottenwijken daar gezamenlijke toiletten hebben, waar je tegen betaling naartoe mag. Je begrijpt dat je daar niet heen wilt, zelfs al kreeg je geld toe. Dus gebruikte men plastic zakjes, gratis en schoon, want eenmalig te gebruiken. Zakje gooi je op een dak dat niet van jou is en klaar ben je. Totdat het gaat waaien…

Ban op plastic

Kenia heeft dus een totale ban op eenmalig te gebruiken plastic tasjes. Er is daar nog veel natuur en de zakjes zwierven werkelijk overal. De dieren grazen er vrij rond en eten alles wat ze aantrekkelijk lijkt. Voorheen werd dan ook bij 30% van het slachtvee plastic tasjes in de ingewanden gevonden. Nu, na het verbieden van de tasjes zo’n negen maanden geleden, bleek dit al gereduceerd naar zo’n 10% van de beesten.

IamStrawless

Het is fascinerend om te zien hoe verschillend landen omgaan met het plasticprobleem in het milieu. Van Kenia tot Amsterdam, ieder heeft zo zijn manier om de troep uit het leven te weren. De een pakt het rigoureus aan om mensen te dwingen stappen te zetten en echt op zoek te gaan naar alternatieven, de ander zet in op bewustwording en behoud van economie. Zoals in Amsterdam, waar we erop gewezen worden dat hele simpele gewoontes toch heel slecht kunnen zijn. Bewustwording door plastic rietjes te verbannen, want die veroorzaken veel afval. Ocean Conservancy heeft naar aanleiding van één van hun internationale strand schoonmaakacties aangetoond dat 4% van de troep die op stranden wordt aangetroffen bestaat uit rietjes of roerstaafjes.

Troep in zee

De rietjes vormen dus een relatief klein onderdeel van het probleem. Ter vergelijking de twee meest aangetroffen eenmalig te gebruiken plastics die in zee gevonden worden, zijn sigaretten of de filters daarvan(21%) en plastic tasjes (11%). Helemaal zo gek nog niet dus, een rook- en plastictasjesverbod. Van alle troep die in zee drijft, is overigens zo’n 20% afkomstig van werk en recreatie direct aan of op zee. De overige 80% is afkomstig van slechte afvalverwerking aan land.

Mentaliteit

Misschien zit het verschil in aanpak erin dat de Kenianen zelf meer geconfronteerd worden met de gevolgen van het plastic probleem. Het verstopt hun waterkanalen, visnetten en ze kunnen letterlijk zien hoe het in hun voedsel terecht komt. Voor ons is dat veel minder zichtbaar en daarom allicht een minder heet hangijzer. Daarbij zal in onze maatschappij altijd onze economie voorop staan. Want een plotselinge totale ban op plastic betekent geen werk voor het deel van de bevolking dat daar zijn brood mee verdiende. Het vraagt goede alternatieven en die zijn niet meteen en tegen eenzelfde prijs voor handen. Het zet dus tijdelijk een rem op bepaalde delen van de economie, alhoewel alternatieven uiteindelijk ook weer wat kunnen opleveren.

Geef een reactie