Passief protest en verkwistend vertier

Recent was in het nieuws dat we minder eten weggooien. Het is nog steeds gemiddeld 34,3 kilo per jaar per persoon. Maar dat is toch al 29% minder dan bij de eerste meting in 2010. Mooi staaltje statistiek, meten is weten. Je schamen in dit geval, over zo bizar veel ongenuttigd voedsel. Dit resultaat is wel wat vertekent, want het is op basis van vragenlijsten aan huishoudens en steekproeven bij afvalverwerkingsbedrijven. Eigenlijk moeten we alles wat weggegooid wordt in supermarkten en restaurants er nog bij optellen om tot echt realistische cijfers te komen. Wanneer je je dat beseft durf je als consument zeker niet meer tegen een boer over stikstof te beginnen. Omdat zoveel van hun werk regelrecht op de afvalverwerking terecht komt.

Waardevol afval

Als je er zo over nadenkt is het bijzonder dat men pas in 2010 is gaan onderzoeken hoeveel we eigenlijk weggooien. Terwijl we toch al geruime tijd de rust en rijkdom hebben in ons land, en iedere generatie sinds dien meer verkwistend wordt. Vervolgens is de vraag wat we met al dat weggegooide voedsel doen. Een aanzienlijk deel daarvan bestaat uit groenten en fruit. Zelfs wanneer je alleen dingen als aardappelschillen en zaadlijsten van paprika’s weggooit, spaar je nog heel wat GF-afval op. Dan is een individueel wormenhotel heel aardig, maar als het wat kouder wordt en de wormen minder actief worden, blijf je ermee zitten. Het is zonde dat de gemeente er vanuit gaat dat mensen in hoogbouw en het centrum van de stad, te weinig GFT-afval produceren om gescheiden op te halen, alleen omdat ze geen tuin hebben. Daar hebben ze blijkbaar nog niet van het onderzoek naar voedselverspilling gehoord.

Duurzaamheid als religie

Er is dus nog heel wat werk aan de winkel. Maar de vraag is ook wat realistisch is. Massaal wordt aandacht gevraagd voor de klimaatcrisis, als een probleem dat in de politiek en door multinationals opgelost moet worden. Waarbij we als burgers moeten optreden tegen deze instanties, die de ernst van de situatie niet inzien. Nou ja, optreden, het komt vooral neer op schreeuwen en op je kont zitten. Met een Zweedse tiener als goeroe voorop. Dat werkt niet altijd productief. We kennen haar speeches nu wel, het punt is gemaakt, volgende plan graag. Het werk van Boyan Slat bijvoorbeeld. Kosten nog moeiten worden gespaard om zijn idee, om plastic uit de zee te halen, te realiseren. Ook jong en erg ambitieus, maar denkend in oplossingen en samenwerken. Het is het team nu gelukt een systeem te maken dat het plastic niet alleen opvangt, maar ook vasthoud om het vervolgens af te kunnen voeren.

Alles voor vertier

Op deze manier weet de Ocean Cleanup steeds weer in het nieuws te komen. Met een succesverhaal en daarbij meteen een dringende oproep om je leven te beteren. Dat dit soort grote ontwikkelingen, waar vele belangen en spelers bij betrokken zijn, niet snel en schreeuwend zullen plaatsvinden, weet iedereen die zijn school afgemaakt heeft. Net zoals er altijd groep zal zijn die de problematiek ontkent. Je vraagt je af welk wereldbeeld mensen hebben, die bijvoorbeeld fan zijn van het terughalen van Formule1 naar Zandvoort. Als er nu ergens redelijk eenvoudig bespaard kan worden op stikstofuitstoot en andere overlast, dan is dit het daar. Maar daar is geen denken aan, want het levert geld op. Bovendien lijkt iedereen groot fan van onze Nederlandse F1 held. Misschien kunnen de boeren in de strijd tegen hun wegbezuiniging bij wijze van ludieke actie het circuit bezetten. Dat is pas een functionele schreeuw om aandacht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *