Onvrijheid

Laatst sprak ik een bekende die haar baan kwijt zou raken, omdat haar werkgever zijn vestigingen in Nederland sluit. Het was al een tijdje bekend, dus werknemers kregen sollicitatietraining en dergelijke. Toch was het haar tot nu toe niet gelukt om van baan te wisselen, een leeftijd van vijftig jaar en een beetje maakt het er vaak niet makkelijker op. Binnenkort loopt haar contract echt af en zit ze dus zonder werk. Ze dacht van de nood een deugt te maken en na jaren lang hard gewerkt te hebben, nu eens wat reizen maken waar ze eerder niet aan toe kwam. Maar wat blijkt? Als je een uitkering wilt behouden, nadat je je baan verloren bent, mag je van de UWV niet meer dan 20 dagen per kalenderjaar op vakantie. Ongeacht hoeveel je al gewerkt hebt, hoe lang je al probeert een baan te vinden of wat dan ook.

Nu zijn er natuurlijk al te veel regels bij dit soort instanties, dus het is niet te doen om die uitzonderingen ook te beschrijven. Maar werkelijk, vakantiedagen voor werkzoekenden? Terwijl je prima sollicitatiebrieven kunt versturen vanaf ongeacht welke plek op aarde, zolang je internet tot je beschikking hebt? En solliciteren ook een serieuze tijdsbesteding is, die de nodige stress met zich mee brengt, vooral wanneer je keer op keer geen reactie krijgt op je zorgvuldig geschreven brief na telefoontje.

Het moment dat je een dergelijk verhaal hoort, doet je beseffen dat we maar zo weinig vrijheid hebben. Vanaf je al dan niet geplande geboorte in een hotel of ziekenhuis, tot aan je even zo goed geplande overlijden. Overal zijn richtlijnen of regels voor, eventueel met dwingend karakter en controleurs. Zou daar misschien een van de oorzaken kunnen liggen voor onze facebook verslaving en burn-out? Steeds aan de buitenwereld laten zien hoe goed jij je leven, ondanks al die wetten, leuk weet vorm te geven. Om zo anderen en onszelf het idee voor te houden dat het wel meevalt met dat keurslijf. Desondanks voortdurend de druk voelen van moeten presteren, binnen de lijntjes leven en voldoen aan wat zoal goed voor ons zou zijn. Zo bezien is het niet vreemd dat je binnen afzienbare tijd opbrandt zodra je de kinderlijke, ongecompliceerde blik op het leven ontgroeit.

Geef een reactie