Onrealistische verwachtingen?

Wat als je 15 jaar leeft in huisarrest, jezelf hard maakt voor het lot van je volk, niets anders kunt doen dan over het hek van je tuin speeches houden om mensen moed in te spreken. En dat dit werkt, mensen krijgen hoop door je woorden, ze waarderen je, zelfs met prijzen. Dat er dan een einde komt aan al die lange jaren en je eindelijk kunt beginnen aan alles waar je zo graag voor wilde vechten. En iedereen verwacht dat je het gaat maken, omdat jij het bent en je goede ideeën hebt. Er komt verandering in de situatie, maar echte vrijheid heb je niet. Je zit klem tussen een vastgeroeste erfenis uit het verleden en torenhoge verwachtingen van buitenaf. Ondertussen lopen de onlusten binnen je volk vreselijk uit de hand en zelfs je mede-laureaten komen tegen je in het verweer. Ben je daar dan persoonlijk op aan te spreken of heeft men gewoon het onmogelijke van je verwacht?

Je kunt je afvragen of vele jaren gevangenschap perse iemand louteren, vergevingsgezind maken of een goede leider. Je kunt ook twijfelen over de mogelijkheden die iemand heeft in een regeerperiode van twee jaar, waarbij het leger feitelijk nog steeds aan de macht is. Hoe graag willen we geloven in karikaturen van mensen? Sinds de kleuterschool hebben we toch moeten leren dat er veel meer in een mens is dan helemaal goed of helemaal fout. Ook mensen die een rolmodel zijn op het ene vlak, kunnen tekorten hebben op andere gebieden. Zoals Nelson Mandela een verbindende rol heeft kunnen spelen in Zuid-Afrika, is een mooi en uitzonderlijk voorbeeld, dat geen garantie biedt voor verder succes of herhaling daarvan.

Dacht de VN er echt goed aan te doen om een rapport over de schrijnende situatie van de Rohingya in Myanmar terug te roepen om het te herzien met de betrokken partijen? Proberen we Aung San Suu Kyi zo een hand boven het hoofd te houden? Want dat er een humanitaire ramp dreigt was al wel duidelijk, maar van het achterhouden van rapporten wordt zeker niemand beter. Misschien moeten we de onrealistische verwachtingen aangaande een enkele persoon bijstellen en onze hulp aanbieden, want wat heb je aan een prijs als je verder aan je lot overgelaten wordt? Dat is alsof anderen nu over het hek van je tuin komen roepen hoe het zou moeten en voel je je allicht weer zo verlaten en geïsoleerd als toen.

Geef een reactie