Nujeen Mustafa

Wanneer je geen vast volger bent van allerlei media die je op de hoogte brengen van de laatste hypes en happenings, mis je wel eens iets. Ik ben een van de personen die dat niet heel erg vind. Meestal dan. Drie maanden geleden kwam ik erachter dat ik iets gemist had dat ik misschien wel eerder had willen weten. Namelijk het verhaal van Nujeen Mustafa. Het is in boekvorm al drie jaar geleden gepubliceerd. Toch viel het ook nu op zijn plaats, het verhaal is nog steeds actueel.

Rolstoel Roadmovie

In mei zond de EO de serie ‘Rolstoel Roadmovie’ uit, waarin regisseur Mari Sanders door Europa reist om te zien hoe verschillende landen omgaan met mensen met een lichamelijke handicap. Welke mogelijkheden zijn er voor scholing, om uit te gaan en kan je zelfvoorzienend leven wanneer je dat wilt? Voor Sanders zelf was het in Nederland al een hele toer om zaken voor elkaar te krijgen en de verschillen tussen de landen zijn dan ook erg groot. Het levert veel interessante gesprekken en beelden op. De koppige Hollander die persé alles zelf wil doen en de omstanders die niet weten hoe snel ze te hulp moeten schieten wanneer hij bijvoorbeeld steile trappen op en af wil.

De weg naar onafhankelijkheid

In het laatste deel van deze serie spreekt Mari af met Nujeen, die nu in Duitsland woont. Ze vluchtte uit Syrië in haar oude, metalen rolstoel.  Haar zus heeft haar voor het overgrote deel geduwd en ze is zelfs met dat ding in een rubberbootje over moeten varen. Een onvoorstelbaar verhaal. Wat het nog sterker maakt, is dat Nujeen in Syrië zes hoog in een appartement woonde, in een complex zonder lift. Ze kwam dus vrijwel nooit buiten en kon totaal geen scholing of wat dan ook volgen. Haar zussen leerden haar lezen en schrijven. De tv en google deden de rest. Door eindeloos documentaires en soaps te kijken, kon ze nog voor ze goed en wel voet aan land had gezet, als enige communiceren met de hulpverleners in Europa. Ze sprak Engels, dankzij het binge-watchen! Dankzij één vraag veranderde ze van een outcast naar het centrum van de belangstelling.

Vrijheid als troef

Haar missie is om de statistieken over oorlogsgeweld een gezicht te geven. Zolang we in getallen spreken over vluchtelingen, gewonden en doden, kunnen we wegzappen. Maar wanneer we de mensen achter het verhaal leren kennen, moeten we er iets mee. En het werkt, vanaf dag één hadden journalisten haar in het vizier. Beelden van haar gingen de wereld over en haar boek dus ook. Op sommige plaatsen wat sneller dan op andere, maar het gaat door. En passant kom je allerlei interessante dingen te weten. Van de geschiedenis van haar Koerdische volk tot aan de verblijfplaatsen van Paulus, alles wat ze ooit ergens gehoord of gelezen heeft, kan ze in welke context dan ook reproduceren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *