Noodhulp

Veel mensen zetten zich in een bepaalde periode van hun leven in voor werk in ontwikkelingslanden. Of het nu in een tussenjaar is of na het pensioen, zelfstandig of middels een organisatie, de mogelijkheden zijn legio. Gesteund door het thuisfront worden de activiteiten bijgehouden, liefst met regelmatige update’s van foto’s en videoboodschappen, want dat spreekt natuurlijk het meest aan. Het is prachtig werk wat op deze manier verzet wordt, een beetje van je energie en middelen inzetten voor mensen die overal gebrek aan lijken te hebben.

Laatst zag ik een heel indrukwekkende documentaire over een klein Afrikaans konvooi van de VN, dat hulpgoederen gaat brengen naar een oorlogsgebied. Ze riskeren hun leven om medemensen wat hulp te kunnen bieden. Gedurende de reis sluit zich ook een Nederlander bij de groep aan. Hij is in zijn eigen vrachtwagen op weg met spullen voor een ziekenhuisje wat hij heeft laten bouwen. De documentaire laat de barre tocht zien die de groep maakt en schuwt vreselijke details van Afrikaans oorlogsgebied niet. Maar de reportage toont ook scepsis, zorgen van plaatselijke bevolking, die zich afvragen in hoeverre de buitenlandse hulp werkelijk hulp is. Het is geen hulp waar men specifiek om gevraagd heeft, maar hulp die iemand aanbied omdat het hem of haar goed dunkt. Zelden wordt daadwerkelijk gevraagd waar in een bepaald gebied behoefte aan is, waar men het beste mee geholpen zou zijn. Wat levert westers georiënteerde hulp op voor de individuele mensen en in het groot voor een hele bevolkingsgroepen van een andere cultuur? Zelfs de hulp van grote, ervaren, internationale organisaties blijkt maar moeilijk doel te kunnen treffen, zo laat deze documentaire zien. Wie bepaalt uiteindelijk wie de hulp krijgt, in een land waar hele gebieden verscheurd worden door oorlog en honger?

Soms komen hulporganisaties slecht in het nieuws, omdat er veel geld aan de strijkstok blijft hangen en men vind dat er naar verhouding te weinig naar de hulpbehoevenden gaat. Daarbij zijn grote organisaties vaak log en het is vrijwel onmogelijk resultaat te zien van jouw ingelegde geld of bijgedragen werk. Wanneer je het op eigen conto doet, zie je meteen wat je hebt gedaan en wat het teweeg brengt. Vraag is echter hoe duurzaam dit is en wat het doel is van het werk. Toch weer eigen belang en dankbaarheid aan eigen adres? Want wat maakt het uit dat het jouw euro was of die van een ander die iemand redde? Samen kunnen we een veel groter en meer wezenlijk verschil maken. Dat verschil is vaak niet binnen een paar maanden of zelfs jaren zichtbaar, maar wanneer je op langere termijn bekijkt wat er zoal bijgedragen wordt, kun je wel degelijk successen vinden.

Het is een zeer complexe zaak. We zijn zo mondiaal ingesteld en je handen jeuken bij het zien van al dat leed en de frustraties van mensen in nood. Toch is iedereen wellicht beter gebaad bij goed georganiseerde hulp, ook al lijkt dat soms misschien minder heldhaftig en resultaatgericht dan wanneer je zelfstandig te werk wilt gaan. Er is een enorme diversiteit aan organisaties lopend van MONGO tot de VN en Nederland zou Nederland niet zijn, wanneer we ook voor goede doelen een keurmerk bestaat. Wanneer je de website http://anbi.nl/ bezoekt vind je de nodige informatie over een heel scala aan organisaties. De verschillende organisaties hebben altijd mensen nodig, dus je vind echt wel een project wat je aanspreekt of wat het best bij jou vaardigheden aansluit. We kunnen onze eigen maatschappij ook niet in ons eentje draaiende houden, laat staan problematiek in een ander land verhelpen.

Geef een reactie