Labyrint lopen

Ooit in een Franse kathedraal een labyrint gezien, ingelegd in de vloer? Of in Engeland aangeplant in een kloostertuin? Niet een doolhof, zoals in een maisveld bij een boer. Daarbij moet je tussen de doodlopende wegen de enige uitweg vinden, bij een labyrint volg je een vaste aaneengesloten route. Ook in Nederland zijn plekken waar je zo’n labyrint kunt lopen. Je loopt heen en weer van buiten naar binnen en weer terug, tot je in het centrum terecht komt. Net als in het echte leven, heen en weer tussen drukte en rust, voor je gevoel soms dicht bij de kern en vaak alleen maar bezig met de rompslomp er omheen. Iedereen wandelt in zichzelf gekeerd zijn eigen route, gefocust om op de juiste weg te blijven. Langs elkaar heen en toch ook verbonden met elkaar door wat een ieder bezig houdt.

Emmaüsgangers

Heel indrukwekkend om mee te maken zo’n wandeling in stilte. Zeker wanneer het wordt voorafgegaan door een meditatief moment. Even rust zoeken, je hoofd leeg maken en dan een bijbeltekst lezen om je op te focussen. Afgelopen week deed ik mee aan een avond waarbij de Emmaüsgangers centraal stonden. Ze liepen samen, maar met een leeg en bedroefd gevoel naar huis. Tot iemand zich bij hen voegde, een gesprek met hen aanknoopte en mee naar hun huis ging. Toen hij daar het brood brak, realiseerden ze zich dat het Jezus zelf was die met hen mee gelopen was. Ze wisten niet hoe snel ze daarna weer terug naar Jeruzalem moesten, om het aan de rest van zijn volgelingen te vertellen. Door op de heenweg in het labyrint voor jezelf de godverlatenheid te overdenken die zij ervoeren en je soms zelf ook ervaart. Dan in het midden het brood te breken, denkend aan hoe Jezus dat deed en wat een impact dat op de leerlingen had. Kan je op de terugweg door datzelfde labyrint weer moed vatten en opgewekt terug lopen.

Concentratie

Door je al wandelend alleen op het verhaal en de emoties te richten, doet het echt iets met je. Het wandelen behoedt je van verdere afleiding. Ik voelde mezelf echt terneergeslagen door eenzaamheid. Om daarna in het midden even stil te zitten en tot me door te laten dringen dat het breken van het brood ons met elkaar en vooral ook met God verbindt. Iedereen die meeliepen, maar ook degenen in de eeuwen daarvoor en in de tijd die nog komt. Toen ik me dat realiseerde kon ik weer vooruit. Opgewekt omdat je, hoe verlaten je jezelf soms ook voelt, nooit alleen op je zelf aangewezen bent.

Wanneer je dan uitstapt aan het einde van het labyrint, is het heel raar om te bemerken dat het in de tussentijd donker is geworden buiten en de stad bruist vanwege het voetbal. Dingen waar je totaal voor afgesloten bent geweest. Waardoor de ervaring nog meer bij je binnen komt, je hoeft je niet druk maken om alles wat er in de wereld gebeurt! Neem af en toe een stapje terug, al is het maar een avondje. Zelf ben ik niet zo van meditatieve activiteiten. Maar dit is een echte aanrader! Je wordt weer helemaal opgeladen en rustig tegelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *