Je lijf als collectief eigendom

Van tijd tot tijd laait de discussie over orgaan- en weefseldonatie op. Wat de overheid ook probeert, er blijft een tekort aan donororganen. Vandaar het voorstel om een ‘geen-bezwaarsysteem’ in te voeren, hierbij is iedereen dus donor, tenzij je actief bezwaar maakt. Voor het eerst is het voorstel, om in Nederland zo’n ‘geen-bezwaarsysteem’ in te voeren, goedgekeurd door de Tweede Kamer. Al verwacht men niet dat de Eerste Kamer hier ook mee in zal stemmen, vanwege allerlei medisch-ethische kwesties die hiermee samenhangen. Vanuit het oogpunt van mensen die onder levensbedreigende gezondheidsproblemen op een wachtlijst staan, is deze maatregel heel goed te begrijpen. Maar je kan jezelf afvragen of het goed is dat ieders lichaam een soort collectief eigendom wordt, waar de samenleving vrij over mag beschikken.

Zelf heb ik lang met de vraag geworsteld of ik donor wil zijn. Ik geef al jaren bloed, maar dat is in mijn beleving toch anders. Daar kan ik best wat van missen, want het wordt gewoon opnieuw aangemaakt en daarmee kunnen veel mensen vrij gemakkelijk geholpen worden. Je rijdt op uitnodiging naar de bloedbank, neemt wat lectuur mee of kletst wat met je collega-donor en zo’n drie kwartier later sta je weer buiten. http://www.sanquin.nl/donor/?gclid=CJ7dr4Onls8CFcUp0wodUhMLmw Bij orgaan- of weefseldonatie ben je zelf al overleden en geef je je lijf in goed vertrouwen uit handen. Daarbij vind ik van belang dat men pas een register gaat raadplegen wanneer is vastgesteld dat je bent overleden. Waarbij ik uitga van de professionaliteit en vakkundigheid van de specialisten op dat moment en niet van allerlei doemscenario’s over wel of niet hersendood en dergelijke. Het kost de nodige tijd, tot zo’n 24 uur, voordat ze de benodigde organen en/of weefsels verwijderd hebben en alles weer in orde hebben gemaakt. Dit heeft veel impact op je nabestaanden, want die kunnen dan dus nog geen afscheid van je nemen als ze zouden willen.

Dan is er vanuit christelijk oogpunt vooral ook de overweging of je überhaupt iets kunt weggeven van je lichaam. Zelf ben ik ervan overtuigd dat je je lichaam, net als alle andere dingen in het leven, hebt ontvangen van God. Daar moet je dus goed voor zorgen, net zoals voor de medemens, dieren, de natuur, het milieu en ga zo maar door. Dat is ons rentmeesterschap, je bent hier niet alleen voor jezelf om erop los te leven, maar je hebt een verantwoordelijkheid. Vanuit dit geloof denk ik ook orgaandonatie te kunnen rechtvaardigen, omdat ik nu zelfs na mijn dood nog voor mijn naaste kan zorgen, door mensen in levensgevaar mijn organen te bieden. Ik geloof vast in een leven na dit leven, maar daarbij belooft de Bijbel een nieuwe hemel en nieuwe aarde en zullen ook wij een nieuw lichaam krijgen (zie hiervoor onder andere 1 Kor. 15: 35 en verder).

Mocht je nog geen keuze geregistreerd hebben, dan moet je er misschien toch nog eens over nadenken. Je kunt ervoor kiezen om het niet te doen, of om het wel te doen. Omdat jij belangrijk vindt wat er met je lichaam gebeurt, zeker ook wanneer je overleden bent. Omdat je een waardevol persoon bent en niet zomaar een verzameling organen, ook niet wanneer je niet langer in leven bent. En bespreek het met een dierbare, zodat die ook niet voor verrassingen komt te staan op het moment dat je komt te overlijden. Of dat hij of zij te zijner tijd voor een keuze komt te staan en verantwoordelijkheid moet dragen over iets waar je zelf geen beslissing over wilde of kon maken. https://www.donorregister.nl/  https://orgaandonatie.nu/vragen-over-orgaandonatie/over-orgaandonatie/

Geef een reactie