It takes a village to raise a child

De laatste tijd lees ik wat meer stukken over opvoeden en onderwijs. Daarbij ben ik een aantal keer het gezegde ‘it takes a village to raise a child’ tegengekomen. Een mooie uitdrukking, om aan te geven dat er meer voor nodig is dan een paar ouders en naaste verwanten om een kind groot te brengen. Mensen gedijen over het algemeen het beste in een heterogeen gezelschap, waarbij een beetje van alles samen leeft. Zoals het er ooit in een dorp uit zag dus. Verschillende generaties en mensen van alle rangen en standen door elkaar.

Ons soort mensen

Dat is tenminste mijn overtuiging. Natuurlijk is het goed voor een opgroeiend kind om je thuis te voelen in een groot gemêleerd gezelschap. Maar uiteindelijk is het voor het wederzijdse begrip van jong en oud beter om met allerlei verschillende mensen samen te leven. In die zin zal een kind ook nog niet zoveel onderscheid maken tussen wie het op straat tegenkomt. Iedereen begroeten en aanspreken over de hond, de stinkende motor of een voetbal. In onze huidige maatschappij, waar we veelal op basis van huizenprijzen bij elkaar in de buurt wonen, wordt op een heel andere manier samengeleefd. Om te beginnen niet langer met meerdere generaties onder een dak. Waardoor respect voor de ouderen en verdraagzaamheid ten opzichte van de jeugd ons niet langer als vanzelf, tussen de bedrijven door, bijgebracht wordt. Daarbij kiezen we scholen, sportclubs en uitgaansgelegenheden vaak op basis van de keuze die ‘ons soort mensen’ eerder maakten.

Individueel en toch samen

In groepen denken dus, in wij en zij. En dan niet zoals ooit in de tijd van de zuilen. Toen was iedereen in groepen onder te verdelen, maar niemand had de meerderheid. Ondanks dat we nu in een individualistische maatschappij leven, lijkt het alsof de hele bevolking eerst en vooral weer is ingedeeld in vakjes, die dan af en toe een verdacht pakketje over het hek naar de buren gooien. Alsof de tolerantie is overgeslagen naar intolerantie tegen de onverdraagzaamheid. Alles kan en mag, dus wanneer jij iets niet kunt verdragen moet je niet denken dat we je nog kunnen waarderen. En omdat we veel tijd verdrijven zonder elkaar überhaupt tegen te komen, lijkt het alsof we leven van incident naar incident. Dat afhankelijk van de aard en omvang politieke discussies oplevert of gebroederlijke stille tochten.

Jong geleerd

Misschien ligt de oplossing voor de huidige segregatie ook wel gewoon op straat, in plaats van in de politiek of waar dan ook. Wanneer we ons realiseren dat de dorpscultuur van vroeger toch wel waardevol is. Durven inzien dat dit niet alleen geldt voor het opvoeden van een kind. We kunnen bewust kiezen voor een gemêleerde sportschool of buurtfeest. En in navolging van onze kinderen gewoon iedereen groeten die ons pad kruist.

Enig speurwerk op internet wijst overigens uit dat de herkomst van het zogenaamd Afrikaanse gezegde niet te achterhalen is. Wat het niet perse minder waardevol maakt, maar wel bijzonder dat het zo vaak gebruikt wordt.

Geef een reactie