Het keurslijf van de vakantie?

De vierde verjaardag van een kind markeert een grote overgang. Naar school! De een ziet er al maanden naar uit, de ander heeft geen idee wat er te wachten staat. Als moeder vond ik het idee van de relatieve vrijheid, die we tot voor die tijd hadden met de kinderen, heerlijk. Het vaste stramien van school, waar het leven door bepaald wordt voor, als het even kan minimaal 16 jaar, kan me best benauwen. Om er wat aan te wennen hebben ze het eerste jaar nog geen leerplicht. Uiteraard om de kinderen op hun eigen tempo bekend te laten worden met de school, het ritme en de regels. Maar als ouder kun je jezelf zo ook geleidelijk neerleggen bij het idee. Niet meteen alle weken vijf dagen in het gareel.

Vrije tijd versus logistieke ramp

De keerzijde is dat, na al die weken aanpoten, de zomervakantie dan weer aanvoelt als een eindeloze periode van vrijheid. Eindelijk je dagen weer zelf indelen. Dat is tenminste, wanneer je de mogelijkheid hebt om ook een aanzienlijk deel van die tijd vrij te plannen. Want anders is die hele vakantie een nog grotere uitdaging, dan de ratrace die een normale schoolweek al is. Zie maar eens een goed aansluitend blokschema te maken voor zo’n lange periode. En bij voorkeur doe je dat ook nog maanden van te voren, want de collegae moeten hun kinderen ook kwijt. Het bieden voor je vrije weken in de zomer begint dan al in november. Het deel van de bevolking zonder kinderen op de basisschool snapt alle heisa niet of heeft die voor goed verdrongen uit het geheugen. Maar als je er eenmaal in zit ontkom je er niet zomaar meer aan. Over die schooltijden is het laatste woord vast nog niet gezegd.

Zoete inval of schema’s

Maar wanneer je het rooster dan in elkaar gebokst hebt en je zelf vooral ook langer dan een weekje kunt meegenieten van zo’n vakantie, is het ook wel alsof oude tijden herleven. Slapen tot je (bijna) vanzelf wakker wordt, zonder die eeuwige wekker. En dan maar zien wat de dag brengt; strand-, speel- of kinderboerderij weer. Mits daar ruimte voor over was in je loeistrakke schema, want als je niet oppast zijn die ‘vrije weken’ zo dicht gezet met Frankrijk, Spanje of de Bahamas. Want die spaarzame vrije uurtjes moeten wel goed uitgebuit. En zo proberen we ons te vervoegen naar het keurslijf van school en daarbinnen toch een beetje het idee van ‘vrijheid’ vast te houden.

Geef een reactie