In de kerstvakantie heb ik weer een paar dagen bij oma gelogeerd. Het valt me op dat ze steeds meer over vroeger praat, waardoor ik weer oude dingen ontdek die nu nog goed van pas komen.
Tijdens een eerder bezoek kregen we de snijbonenmolen van haar moeder al mee, die kan ze zelf niet meer bedienen. Dit keer was het breien aan de beurt. Een jaar of dertig geleden heb ik dat zelf van oma geleerd, inmiddels zijn de meiden oud genoeg.
Spontaan volgen dan de verhalen van hoe dat ging toen zij nog jong was. Op het dorp moesten de meiden eerst zoveel naalden breien, voor ze mochten gaan spelen, anders hadden ze in de winter geen sokken. Was je truitje na een seizoen te klein, dan haalde je het uit en breide je een nieuwe. Er was geen sprake van dat het opwolde, zoals de synthetische varianten nu.

Gouden jaren

Het zijn van die dingen waar je nooit meer bij stil staat. Door alle welvaart zijn we veel van deze huisvlijt verleerd. Omdat veel spullen ons goedkoop aangeboden worden. En vaak is repareren een tijdrovend klusje of duurder dan nieuw aanschaffen. Daarom is het meeste van wat we tegenwoordig in huis hebben op wegwerpbasis. Zie maar hoe kringloopwinkels nu uitpuilen.
Veel mensen willen van spullen af die verder nog helemaal in orde zijn, gewoon omdat ze erop uitgekeken zijn. Zeker nu met het thuiswerken, ben je nog kritischer op je spullen. Een leven lang met je interieur doen is er niet meer bij. Momenteel lees ik hier ook over in het boek ‘Gouden jaren’ van Annegreet van Bergen. Hoe ons leven in zo’n 50 jaar tijd enorm veranderd is.
Precies die jaren waarover mijn oma ook vertelt, die 6 jaar oud was toen de oorlog afgelopen was.

Ambachten

Ik vraag me af of alle goedkope massaproductie ook maakt dat we nog maar zelden zelf iets maken. Vinden we het zonde van onze tijd of zijn we bang dat het eindresultaat niet aan onze wensen voldoet? Tijdens de lockdown zijn dingen als haken en breien weer in trek en zie je de mooiste creaties voorbij komen op de socials. Dat is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd. Maar met een beetje oefenen en wat doorzettingsvermogen kunnen we echt wel meer, dan we nu willen proberen. Of zijn we te perfectionistisch en kopen we liever, omdat we dan meteen het eindresultaat zien, zonder risico op een foutje?
De vader van mijn oma maakte bijvoorbeeld mozaïek van beschadigd keramiek. Hij verzamelde bij iedereen kapot servies en maakte daar kleine stukjes van. Het leverde de mooiste creaties op, waarvan een aantal nog steeds in de familie gebruikt worden.

Herwaardering van creativiteit

Maar zelfs als je echt niet de vrijmoedigheid hebt om je eigen kunstwerk aan de muur of om je lijf te hangen, is er altijd wel een kennis of buur die mooie dingen maakt. Zeker op internet zijn er genoeg kunstenaars te vinden, die de prachtige eye-catchers maken. Veel duurzamer en waardevoller dan zo’n dertien-in-een-dozijn massaproductie.
Volgens mij is het echt tijd voor een herwaardering van creatief talent!