Gelijkzwevende stemming

Wat zijn we in ons dagelijks leven afhankelijk van de mensen om ons heen. Veel meer dan we beseffen en soms ook willen toegeven. Vanaf het allereerste begin bepalen opvoeders en naasten de randvoorwaarden voor je functioneren. Wordt je gestimuleerd, gecomplimenteerd en vrij gelaten of is er weerstand, relativering en weinig mogelijkheid tot dromen. Je leert zo al vroeg een basishouding van vertrouwen of wantrouwen aan, waarmee je het leven verder tegemoet treedt.

Gelukkig zijn we over het algemeen vrij flexibel en kunnen we ons over wat teleurstellingen heen zetten. Zodat we allicht afhankelijk zijn, maar niet alles af hoeven en kunnen laten hangen van een of twee sfeermakers in onze omgeving. We zijn in die zin vaak in de gelegenheid om ons aan de invloedssfeer van iemand te onttrekken, wanneer het niet in onze macht ligt om op redelijke manier met elkaar om te gaan.

Wat overblijft is te bedenken wat je eigen aandeel was in de situatie. Heb je alles geprobeerd om het te doen slagen? Heeft de ander een redelijke kans gehad? Laatst hoorde ik over het stemmen van een piano. Dat de ideale stemming eigenlijk niet te bereiken is, dus worden alle noten zo op elkaar afgesteld dat er  een zogenaamde ‘gelijkzwevende stemming’ ontstaat. Eigenlijk allemaal even vals, waardoor het toch in harmonie klinkt en we dat zijn gaan waarderen als zuiver. Zo zou je ook naar een groep kunnen kijken. Je spreekt met elkaar af wat de koers zal zijn, iedereen weet dat het niet perfect is, maar probeert er het beste van te maken. Wanneer je dan toch bij hoog en laag blijft volhouden dat het niet perfect en dus onbegonnen werk is, zal je nooit volwaardig kunnen bijdragen aan wat uiteindelijk een prachtig resultaat zou kunnen opleveren.

Geef een reactie