Gedroomde reservetijd

Ineens was er weer massale aandacht voor de bootvluchtelingen. Er was verbolgenheid te horen in de stem van de vrijwilligster die al die tijd hard werkte voor het zich steeds herhalende scenario van aankomende overvolle bootjes. Waarom nu wel al die publiciteit? Ver van alle politieke getouwtrek met je voeten in de klei, is het soms niet te volgen hoe besluitvorming tot stand komt. Of hoe de media daarop in zullen springen. Beide factoren maken nogal een verschil voor de zichtbaarheid van en dus steun voor vrijwilligerswerk of andere onderwerpen die een lange adem vereisen en geen economisch winstbejag hebben.

Reservetijd?

Datzelfde geldt voor het milieu. Jan Terlouw schrijft hierover in het boekenweekessay van dit jaar, getiteld ‘Natuurlijk’. Hij pleit hierin voor meer daadkracht in de politiek met betrekking tot klimaatverandering en het milieu. Het zijn lastige onderwerpen en steeds zijn er weer redenen om het niet de meeste prioriteit te geven. Zo nu weer de vluchtelingen. Een hele urgente zaak waar al veel eerder sluitende maatregelen genomen hadden moeten worden, zodat het niet op een crisis had hoeven uitlopen. En ondanks dat we allemaal zien dat het ook in de natuur die kant op gaat, vinden we dat het nog niet te laat is. We dichten ons nog wat tijd toe. Er is nog voldoende ruimte om misschien wat te herstellen en nog erger te voorkomen. Of in het ergste geval worden de feiten ontkent en wil men krampachtig vasthouden aan de fossiele brandstoffen, grootverbruik en torenhoge winsten.

Natuurlijk

Terlouw heeft zijn kans om deze zaak onder het voetlicht te brengen met beide handen aangegrepen. Hij schrijft prachtig over de natuur, dicht bij huis en ver weg en wijst ook op de ernst van ons verwoestend handelen. Het kan allemaal anders, de maatschappij moet allang kunnen functioneren zonder fossiele brandstoffen en met duurzame energiebronnen. Maar omdat het een enorme ommezwaai in de maatschappij vereist, is het op korte termijn economisch niet aantrekkelijk. Het gaat veel geld kosten om voldoende windmolens, zonnepanelen en dergelijke te bouwen en huishoudens van het gas af te sluiten. Het gaat veel banen kosten in de fossiele brandstoffen industrie. Maar op lange termijn is het weldegelijk rendabel en is er een kans dat we veel ergere klimaatverandering kunnen verhoeden. Daarom kunnen we de besluitvorming hierover niet langer in handen van multinationals laten, maar moet de politiek hard optreden en rigoureuze maatregelen nemen.

Nukuhiva

Langetermijnplanning, daar zijn we gewoon niet goed in. We leven in het nu en denken hooguit enkele jaren vooruit wanneer het op carriére- of gezinsplanning aan komt. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen op deze regel. Zoals dus meneer Terlouw, hij kan schrijven en spreken als de beste en benut zijn talent om ons te waarschuwen, een soort aimabele onheilsprofeet. Zo zijn er meer, neem bijvoorbeeld Floortje Dessing. Ze maakt al jaren reisprogramma’s en reportages van overal over de wereld. Hierdoor is ze onder de indruk geraakt van alle mooie plekken op aarde, maar ook van de kwetsbaarheid daarvan. Inmiddels heeft ze daarom ook twee winkels geopend waar fair trade kleding verkocht wordt. Want, zoals het op de tassen gedrukt staat, ‘modern technology owes ecology an apology’.

Majem

Een van de merken die je als technologisch excuses aan de ecologie zou kunnen opvatten is Maium, een Amsterdams regenkleding merk. Een team dat zijn talenten inzet om plastic te recyclen en er functionele regenjassen van te maken. In eerste instantie heette het merk ‘majem’, volgens de website naar een oud-Amsterdams woord voor regen. Zoals wel vaker in het ‘oud-Amsterdams’ is dat een leenwoord uit het Hebreeuws, dat water betekent. Inmiddels hebben ze de naam wat moeten veranderen, omdat het te veel leek op de naam van een Frans modemerk. Maar als je snel bent, krijg je nog een jas met het originele Majem label erin en rijd je volledig waterproof dankzij de troep en inventiviteit van een ander!

Op die manier kunnen we met allerlei creatieve burgerinitiatieven toch een beetje duurzaam zijn. Nu nog een plan bedenken om alle nutteloze shell stations en fabrieken om te bouwen naar mooie woonruimtes voor de talloze bootvluchtelingen.

Geef een reactie