Eerlijke of opgeknapte telefoon

Ooit was ik een van de eersten met een mobiele telefoon. Niet zozeer omdat ik toen een puber was en dus heel hip met alle hypes mee moest doen, maar omdat ik veel paard reed. Lange tochten door de bossen en over het strand, heerlijk! Maar, zeker in die tijd, onbereikbaar voor wie dan ook. Mocht er iets gebeuren met zo’n beest, wat niet helemaal ondenkbaar is, dan was je aangewezen op de medemens die toevallig voorbij kwam. Wachten op een barmhartige samaritaan. Niet dat die in Nederland niet voldoende voorhanden zouden zijn, maar op afgelegen ruiterpaden of buitenom het seizoen op het strand, toch ook niet dik gezaaid. Al met al leken dat toen hele legitieme redenen voor de aanschaf van zo’n ding.

Van telefoon naar smartphone

Sindsdien is het aantal telefoons wat ik heb gehad op één hand te tellen. Van heel vooruitstrevend naar hopeloos achterhaald in een half leven. Zo ver, dat er bij de laatste keer dat ik mijn telefoon kocht geïnformeerd werd of deze voor mijn oma bedoeld was. Uiteraard word je dan voor dommetje versleten en gevraagd of het iets met je geloof te maken heeft ofzo. Dat niet zo zeer, maar ik ben er wel van overtuigt dat de smartphone het gouden kalf van nu is. Al onze tijd en aandacht gaat naar dat ding. Met menig hartverzakking tot gevolg, als je ineens toch op de andere baan rijdt, je kind even zo snel niet meer terug vindt of je eten al aardig zwart begint te blakeren. In de loop van de tijd heb ik mijn frustraties al een beetje geventileerd in verschillende blogs. Van smombies en het afvalprobleem tot de absurde reclames die erbij komen kijken. En dan heb ik de benarde arbeidsomstandigheden waaronder verschillende grondstoffen voor al die phones gedolven worden nog niet eens benoemd.

Jongerencultuur

Totdat ik mij nu als jeugdwerker, toch genoodzaakt zie om ook een smartphone aan te schaffen. Want welke jongere gaat mij serieus nemen, als ik niet eens weet waar ze hele dagen mee bezig zijn of ze niet via hun eigen kanalen kan bereiken? Een slap excuus? Een zwichten onder de mores? Of mijn koppigheid laten varen omdat het enigszins disfunctioneel begint te worden? Inmiddels ben ik, net zoals de eerste keer dat ik een mobieltje kocht, in ieder geval meer overtuigt van het belang van zo’n ding. Bovendien ben ik inmiddels gepokt en gemazeld tegen alle verslavende facetten, dat ik die misschien nog de baas kan blijven. Volgende vraag is, welke versie je gaat aanschaffen. Aan de smartphone beginnen is een ding, maar dat kan niet betekenen dat ik voortaan ook ieder jaar een ander ding nodig heb.

Fairphone

Zo kwam ik bij de Fairphone. Een geweldig bedrijf dat met zo eerlijk mogelijke materialen smartphones bouwt. De telefoons staan daarbij uit verschillende modules, die ook los verkrijgbaar zijn. Waardoor je wanneer een component van je telefoon het begeeft, alleen een onderdeel hoeft te vervangen en niet meteen het hele toestel. Datzelfde geldt voor de software updates, die dus altijd compatibel zijn met je telefoon, waardoor deze niet outdated raakt. Enige nadeel is dat hij bijna twee keer zo duur is als een normaal al prijzig kreng. Tot de tijd dat een Fairphone ook betaalbaar wordt voor anderen dan big spenders of fetisjisten is er gelukkig een alternatief, de refurbished phone. Een opgelapte telefoon, of welke andere elektronica dan ook, die op deze manier een tweede leven krijgt.

Geef een reactie