Duveltje uit een doosje

Sinds een aantal weken wordt onze straat bevolkt door troepen Pokémon Go spelers. Na overwogen te hebben er een commercieel slagje uit te slaan, door ze wat te eten en te drinken aan te smeren, blijft nu vooral verwondering over. Hoe houden die mensen het al die tijd vol om achter fictieve pocket monsters (poké mon) aan te hollen? Uiteraard is ook hier vanuit de wetenschap wat over te zeggen, wat toch een beetje inzichtelijk maakt wat mensen bezighoudt. De theorie komt van een professor marketing uit Toronto, R. W. Belk:  Science explains why you’re addicted to pokémon go.

Verzamelwoede

Een van de redenen voor de populariteit van het spel Pokémon Go, is dat het een verzameling monsters betreft. Het gaat er om steeds meer en betere wezens te krijgen. En verzamelen doen mensen graag, of het nu om kleding, boeken of kunst gaat, iedereen heeft wel iets waar hij of zij graag veel van heeft. Je spullen zeggen in onze materialistische samenleving iets over wie je bent. In het geval van pokémon betreft het honderden soorten verschillende monsters, dus het idee is niet zo zeer om ze allemaal te vangen, dat is eigenlijk onmogelijk.

Sociale media

Het gaat er vooral om dat je je krachten meet met je omgeving. Daar komt meteen een andere component om de hoek kijken, via sociale media kan je voortdurend kijken waar iemand weer een mooi beestje gevonden heeft en hoeveel beter je het doet dan je omgeving. Omdat het gratis, digitale monsters zijn, kan je blijven verzamelen. Dit in tegenstelling tot materiële verzamelingen, die ingeperkt worden door gebrek aan financiën of ruimte. Daarbij is de omgeving waarmee je je verzameling vergelijkt via internet vrijwel eindeloos groot, dus wordt je ook steeds aangespoord om meer en betere collecties te verzamelen.

Real life

Wat het extra spannend maakt, is dat de monsters worden geprojecteerd in de wereld om je heen, die je via je smartphone bekijkt. Achter iedere straathoek kan zich een nieuw beest bevinden, waardoor je blijft jagen. In principe is het spelen van het spel dus gratis, maar in Japan kunnen bedrijven nu hotspots kopen, zodat ze grote hoeveelheden mensen in hun zaak kunnen lokken, in de hoop dat de mensen ook overgaan tot een aankoop. Helemaal vrij van commercie is het dus ook nu weer niet. Om mensen aan zich te blijven binden worden de collecties monsters bovendien steeds uitgebreid, zodat je voortdurend uitgedaagd wordt om toch nog even op je smartphone te kijken of er toevallig een leuk beest in de buurt is.

Excuses

Op deze manier vormt het spel een vrij gemakkelijke manier om ergens in uit te blinken. Je struint wat rond in je omgeving en kunt direct vriend en vijand verbazen met je resultaten. Dat is in de mooie wereld van facebook heel wat waard. Bovendien ben je lekker buiten en maak je zo je meters, dat in tegenstelling tot de meeste andere computerspellen. We zien ineens overal op straat groepen mensen, waardoor het lijkt of we toch niet zo individualistisch zijn, want we spelen toch leuk samen. Over het algemeen vinden we het helemaal niet erg dat we zo individualistisch zijn en veel minder bewegen en buiten zijn dan zo’n 50 jaar geleden. Maar als er dan een hype is waarbij mensen wel samen, actief en buiten zijn, wordt dat wel voortdurend benadrukt als voordeel. Is dat misschien om de hoeveelheid tijd die met het spel gemoeid is goed te praten? Of om te maskeren dat jong en oud achter digitale figuurtjes aan jagen?

Geef een reactie