Droom en werkelijkheid

De tijd rond kerst en de jaarwisseling is voor velen een gelegenheid om te dromen. Van lichtjes, samen delen en gezelligheid. Terugdenken aan de mooie momenten van het afgelopen jaar en mijmeren over de kansen die het komende jaar in het verschiet kunnen liggen. In het groot maken bedrijven en nieuwszenders de cijfers bekend. Zelf maak je ook de balans op van weer een jaar lang ploeteren. Wat was de moeite waard om te benoemen en wat laten we zo snel mogelijk achter ons?

Fantasie als ontwikkelingsfase

Vandaag werd ik verrast door een ideologische reclame over een heel ander soort dromen. Namelijk over het gat tussen de dromen die meisjes zouden hebben totdat ze een jaar of vijf zijn en wat daarna komt. Als kinderen jong zijn kunnen ze de wildste fantasieën hebben, ongeremd door kennis, context of impliciete verwachtingen. Over pratende bomen en auto’s die moeten slapen. Meisjes willen vader worden, astronaut of trainer in de eredivisie. In de jaren daarna ontwikkelen ze een steeds realistischer wereldbeeld. Kinderen worden zich langzaamaan bewust van processen in maatschappij waarin ze opgroeien, van (onuitgesproken) verwachtingen en gaan onder andere in rolmodellen denken. Het reclamespotje was een oproep om kinderen meer bij hun onbegrensde dromen te bewaren. Ze te stimuleren om die dromen na te leven, omdat je ze niet zo vroeg al beperkingen op hoeft te leggen.

Opvoeding als remfactor

Kinderen moeten gemotiveerd worden om hun creativiteit en kennis maximaal te benutten. Met name meiden zouden onvoldoende uitgedaagd worden en al jong met beperkte rolmodellen geconfronteerd worden. Het wordt gepresenteerd als een gat tussen de droom en de werkelijkheid dat onnodig groot gehouden wordt, te beginnen wanneer de meiden nog klein en kansrijk zijn. Dit is een onderwerp waar al veel over gezegd en geschreven is. Vinden jongens blauw en auto’s mooi, omdat wij ze die van begin af aan aanbieden, of krijgen ze die omdat het hun natuurlijke voorkeur heeft? Wat is nature, welke ideeën zijn tijdelijk en alleen aanwezig bij het kleine kind? En hoeveel invloed heeft de nurture, door bepaalde dromen weg te wuiven en het kind een ‘realistisch’ beeld bij te brengen?

Authentieke reclame

Dit soort reclames zijn we inmiddels wel gewend van banken, verzekeringsmaatschappijen of zelf van biermerken die je aan het denken willen zetten met hun zogenaamde authenticiteit. Het spotje dat ik zag was echter van het meest stereotype speelgoed dat we allemaal kennen, de barbie. Dit merk wil ons voorhouden dat het belangrijk is om meiden niet alleen te behandelen alsof ze prinsesjes zijn, maar dat ze ook slim zijn en ver kunnen komen als wetenschapper of president. Het wordt als de nieuwe koers van een ultiem meisjes merk gepresenteerd, alsof ze de wereldverbeteraars zijn. Compleet met resultaten uit onderzoek, die je vervolgens nergens naar kunt herleiden.

En zo heeft iedereen z’n dromen en idealen om na te streven. Voor zichzelf, voor het bedrijf of voor de toekomst van de kinderen. Als het in ieder geval maar meer en beter is dan het voorgaande. Status quo of een stapje terug kan eigenlijk geen doel zijn, want dat garandeert geen groei in welk opzicht dan ook. Zou er ooit vrede op aarde komen, zolang ons hart onrustig blijft zoeken?

Geef een reactie