Vandaag is de geboortedag van mijn oma. Hoe zeg je zoiets eigenlijk, gedenk je die of vier je dat? Het is in ieder geval een dag die me weer bepaalt bij het gemis, nu ze ook al bijna een jaar geleden overleden is. Het is zegen om zo lang nog je grootouders bij je te hebben. Als een link naar het verleden, waar je vandaan komt, hoe je gevormd bent. De verhalen waarin je karaktertrekken van jezelf herkent. De sterke roep om massaal op verjaardagen aanwezig te zijn bijvoorbeeld, de waarde van familiebanden onderstrepend. Een relativering hier en daar of een hint naar wie je ook bent, los van wie je zou willen zijn. Een klankbord en baken en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan, over een dame die ik vaak niet eens wekelijks belde of zelfs niet maandelijks wist te bezoeken.

Echo’s uit het verleden

Anderzijds klinken haar woorden nog na in je hoofd. Je ziet jezelf wegen gaan en herinnerd je dat ze je daar veel eerder al eens op wees. Zou het te maken hebben met de huidige tijd? Of gewoon met onze eigen leeftijd? Dat we zo één voor één wat onrustig worden en ons nog eens bezinnen op ons snelle, randstedelijke leven. Moestuinen zijn niet aan te slepen en het docentschap is ineens een heel wezenlijke carrière move. Zo komen velen tot de ontdekking dat een en ander vroeger ook zo gek nog niet was. De efficiëntie van het huidige leven levert ons geen extra tijd of ontspanning. Het gemiddelde mindfulness boek raadt je aan om volledig op te gaan in het poetsen of opruimen van je huis. Dat we elkaar dat nog eens wijs zouden maken, om de koelte in onze kop te behouden, onvoorstelbaar.

Noodzakelijke kennis

Dus ben ik met mijn andere omaatje weer naar de vliering geklommen, om te kijken welke alleraardigste huishoudelijke vernuftigheden er te vinden zijn uit haar grootmoeders tijd. En jawel, de nieuwste en tevens oudste aanwinst in het huishouden is de snijbonenmolen van mijn overgrootmoeder. Het jaar nadat zij overleden is, werd ik geboren en bij haar echtgenoot kwam ik de eerste twaalf jaar van mijn leven over de vloer. Dus allicht kunnen we ook nog jaren bij haar op bezoek, om meer te weten te komen over het verleden. Toen het leven nog zo mindful was, dat je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op ging in je werkzaamheden. Met dagelijkse schema’s voor alle geploeter, week na week hetzelfde. Iets wat we tot voor kort nog hersenloos werk noemden. Terwijl we er nu, met knetterende koppijn en een computerbochel, achter komen hoe waardevol dat eigenlijk is.