De zoon van de verhalenverteller

De roman ‘De zoon van de verhalenverteller‘ van Pierre Jarawan (1985) gaat over een jongen wiens ouders uit Libanon gevlucht zijn. Zijn ouders komen in Duitsland terecht, waar hij en zijn zus geboren worden. Zijn vader verdwijnt, wanneer hij acht jaar is, van de een op de andere dag uit zijn leven. De rest van zijn leven lijkt daarna nog in het teken te staan van deze verdwijning.

Het boek is lastig weg te leggen, omdat de hoofdstukken voortdurend afwisselen tussen heden en verleden. Hij beleeft allerlei avonturen en zijn vader kan fantasierijke verhalen vertellen, die als een rode draad door het boek lopen. Door de ogen van de hoofdpersoon Samir krijg je een idee van de geschiedenis van Libanon sinds 1970. Wat alle strijd met het land en de inwoners gedaan heeft en hoe strijdende partijen het dagelijks leven bepalen. Het surrealistische beeld van hoe mensen proberen hun gewone leven te blijven leven tussen de rondvliegende kogels.

Het beschrijft ook hoe een zoon zijn vader mist en verlangt naar het land waarover hij zo vol heimwee vertelde. Zijn nooit aflatende hoop om zijn vader terug te vinden en het land te leren kennen. Het laat zien wat het met mensen doet, wanneer ze noodgedwongen uit hun vertrouwde omgeving weggerukt worden. De invloed hiervan op kinderen, ook wanneer zij zelf niet uit een oorlogssituatie gevlucht zijn en in een veilige omgeving geboren worden.

De roman deed me denken aan het boek ‘De Jihadkaravaan‘, al is hier geen sprake van zich afzetten tegen het nieuwe thuisland of enige jihad. Het zijn beiden verhalen van vluchtelingenkinderen, die sterk beïnvloed worden door hun vader en diens heimwee naar zijn vaderland. De desillusie die dit in het gastland en uiteindelijk ook in het land van herkomst oplevert. Mensen die maar moeilijk kunnen aarden, omdat ze nergens aansluiting vinden.

Geef een reactie