De vrouw die zeven koeien waard was

Leuk, zo’n boekje met korte verhalen voor tussendoor. Voor in de wachtkamer, de trein of zo je wilt op het toilet. Zeker wanneer de verhalen je meenemen naar een andere cultuur waar je zelf ook kennis mee gemaakt hebt. Ze roepen tegelijk herkenning en vervreemding op. Het maakt dat je weer even met andere ogen naar je eigen bekende leefwereld kijkt. ‘De vrouw die zeven koeien waard was, Spiegelverhalen uit Afrika met een lach en een traan’ van Léonie Dieleman is zo’n boek.

Levenslessen

Na 12 jaar in Mozambique aan jongeren ‘levenslessen’ te hebben gegeven, doet ze kort verslag van een selectie van de vele verhalen die ze er hoorde en vertelde. De Afrikaanse cultuur zit immers vol verhalen, het is de manier om elkaar te vermaken en een morele boodschap over te brengen. De lessen gingen over onderwerpen als de waarde van het leven, relaties, het milieu, groepsdruk, corruptie en aids. Hele actuele onderwerpen dus, waarbij taboes niet vermeden, maar juist uitgelegd en besproken worden. Iets waar de jongeren onderling of thuis vaak niet aan toe komen. Volwassenen trouwens ook niet. Pakkende spiegelverhalen noemt de auteur het, bijvoorbeeld over de verschillen tussen de Afrikaanse en de Nederlandse cultuur, ze zetten je aan het denken.

Spiegelverhalen

In haar lessen worden de verhalen vaak versterkt met allerhande voorwerpen uit het dagelijks leven. Zo inspireert de creativiteit van de schrijfster ook wanneer je zelf regelmatig ergens spreekt of betrokken bent bij het lesgeven. Want verhalen over rotte tomaten of een schoonheidswedstrijd onder olifanten werken altijd. Ze creëren een veilige afstand, waardoor je publiek zich in eerste instantie niet aangesproken hoeft te voelen. Later praat je er nog eens over na of stel je vragen waardoor een verband met het dagelijks leven wordt gelegd en dan blijkt er wel degelijk een les voor je in te zitten.

Geef een reactie