De schemer went

Wanneer je zo aan het eind van de middag ingespannen aan het werk bent en je kijkt na verloop van tijd op, kan het je ineens opvallen hoe donker het om je heen al geworden is. Je pupillen worden steeds groter en je denkt dat het nog best meevalt met het duister om je heen. Tot je een lamp aansteekt. De schemer went.

Relativeren

Laatst hoorde ik dit beeld heel mooi toegepast worden op ons leven. We worden beïnvloed door de cultuur waarin we ons begeven. In het groot en in het klein worden beslissingen voor ons genomen, waar je over het algemeen gewoon in mee gaat. Hetgeen in heel veel gevallen geen probleem hoeft te zijn. Maar soms is het goed om even te proberen los te komen uit de drukte en de sleur. In een soort helikopterview te bezien waar je eigenlijk mee bezig bent en waarom. Een vakantie naar een land met een cultuur die ver van de Nederlandse afstaat kan zo’n moment zijn. Je kunt inzien dat mensen het elders op een heel andere manier regelen en dat het er even goed toeven is.

Klem tussen gemiddelden

Als volwassene kan je de illusie dat je behoorlijk vrij bent in je denken nog enigszins volhouden. Je bent autonoom, kent jezelf waarschijnlijk als beste en probeert aan te sluiten bij stromingen waarin je iets van jezelf herkent. Totdat je bijvoorbeeld iets mankeert of een huis wilt kopen, hoe weeg je dan af wat de beste weg voor jou is door het oerwoud van adviezen en mogelijkheden. Nog wat anders is het wanneer het op je kinderen aankomt. Want weet jij als ouder altijd wat het beste voor ze is, wanneer docenten of anderen die het zouden moeten weten er andere ideeën op na houden? Heb je dan nog iets aan die veelgeprezen intuïtie van ons? Of ontneem je het kroost dan kansen? We weten en kunnen zoveel, als we wat extra’s aanbieden  dan passen ze zo weer binnen of zelfs boven de geliefde gemiddelden.

Shinen

Ook zo iets, wie wil nu een gemiddeld kind, iedereen moet wel uitblinken op ten minste een vlak. Shinen moeten we, ten allen tijde. Zolang je in je aangename poeltje zit met gelijkgestemden, vind je het heel normaal en ‘groei’ je langzaam mee. Meer, beter en maar stressen. Tot je jezelf realiseert dat je als een kikker niet hebt gemerkt dat het water waarin je dreef te warm is geworden. Je bent gewend aan de schemer, die je een helder zicht op wat werkelijk van belang is ontneemt.

Geef een reactie