De perceptie van tijd

Tijd blijft een niet te bevatten begrip. En dan bedoel ik vooral de beleving ervan, hoe werkt het met herinneringen en vooruitzichten? Hoe kan het dat de ene dag voorbij vliegt, terwijl aan een andere geen eind lijkt te komen. Dat je heel je leven kunt blijven hangen in een bepaalde periode van dat leven, in een gebeurtenis of iets dat juist niet voorgevallen is. Je kunt eindeloze weken moeten werken voor het weer vakantie is of op een goede dag wakker worden en je volgende kroonjaar bereikt hebben, je afvragend waar de tijd gebleven is.

Vliegende vaart

Als kind kan de tijd niet snel genoeg gaan, alles staat in het teken van ‘groot’ en zelfstandig worden. In de puberteit komt daar een beetje kentering in, je ontdekt dat het veel tijd en energie kost om van alles zelf te moeten doen. Liefst doe je dus niets meer, behalve de dingen die je helemaal het einde vindt. Totdat je, in de ideale situatie, voor jezelf een beetje gezonde balans gevonden hebt tussen verplichtingen en dingen die je leuk vindt. Wanneer je in die periode van je leven komt, waarin alles zo’n beetje in cadans gaat, van deadline naar deadline en tussendoor een vakantie, verbouwing of verhuizing, lijkt het vliegen van de tijd echt exponentieel toe te nemen.

Grijze brei

Als je ervoor staat heb je de wildste fantasieën over alle mogelijkheden en kansen, maar al doende is verzand je makkelijk in de details. Het gedoetje van het leven, poetsen, vuil maken en weer poetsen. We zijn veel tijd kwijt aan de dagelijkse dingen, die we ons later nooit meer gaan herinneren. Maar het doorbreken van de sleur, de keren dat we uit de band springen of over de rand van wat door ons voor mogelijk werd gehouden gedwongen worden, dat blijft je bij. Dat markeert voor jou de tijd, dat typeert je jaar, daar kom je op terug. De kleine hoogte- en dieptepunten in een redelijk grijze brei van uren.

Race tegen de klok

Zo gaat het in het klein in ons eigen leven, maar zeker ook in het groot in de wereldgeschiedenis. Neem nu plastic. Ooit een zo praktische, mooie uitvinding. Het is goedkoop, sterk en je kunt er de leukste dingen van maken. Inmiddels is iedereen eraan verslaaft en ondanks een aantal maatregelen, lijkt de hele wereld dicht te slibben met niet verterend plastic afval. Het heeft zoveel tijd gekost om al dat plastic te verzamelen en al die ontwerpen te maken die we nu niet zomaar van ander materiaal vervaardigd hebben, dat het minstens zoveel tijd lijkt te gaan kosten om er weer vanaf te komen. Laat staan alle rondzwervende stukken verzamelen of de vuilnishopen ervan ontdoen. Dat is een van de races tegen de klok waarmee we geconfronteerd worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *