Over het leven, nu en hierna

Categorie Maatschappij

Als een vis in het water

Zolang je als vis in je eigen water zwemt, heb je geen idee hoe je gewoonten verschillen van die van anderen.
Maar zelfs wanneer je ver en lang weggaat van je geboorteland, blijven de gewoontes die je als kind voorgeleefd hebt gekregen leidend.

Alleen samen

Het is alweer bijna kerst en misschien kunnen we ons toch over iets meer dan alleen de hamster van de buren bekommeren, deze laatste weken van het jaar.

Worden wat je wilt

Het idee om onafhankelijk te zijn, leeft denk ik bij velen in meer of mindere mate. Tijdens de pandemie hebben meer mensen bedacht dat ze graag zelfvoorzienend willen leven. Of in ieder geval voor een deel van hun voedsel zelf kunnen zorgen, bijvoorbeeld.

Natuur en de stad, uitgerookt

Dit voorjaar zagen de pimpelmezen massaal hun kans om de asbakken uit te kiezen tot favoriete nestkast. Lekker droog, veilig en redelijk zacht met al die peuken op de bodem… blijkbaar is hun reukorgaan niet al te best ontwikkeld.

Een robot

De reis door de mens eindigt in diens brein en wel met het meesterwerk van Michelangelo. Fascinerend!

Allemaal mensen

Wat is er met onze ontwikkeling gebeurt, sinds we in onze kleuterjaren kennis maakten met Tom en Jerry? Waarom blijven we mensen en hele bevolkingsgroepen indelen in goed en fout, zonder te kunnen aanvaarden dat de werkelijkheid genuanceerder is?

Kruis en munt

Het is belangrijk om in te zien dat economische instituties mede de structuur van sociale interacties bepalen en dus bijdragen aan de veranderingen van sociale normen. Hoe anoniemer transacties gedaan kunnen worden, hoe minder andere partijen als medemenselijk worden ervaren.

Stationair onderweg

De laatste tijd spreek ik vaker mensen voor wie de beperkende maatregelen, eigenlijk best goed bevalt. Het leven lijkt een stuk efficiënter geworden.

Geen nieuws

Wanneer je het weggemoffelde nieuws op een rijtje zet, snap je ook dat het niet op de voorpagina stond. Het is nogal confronterend om te zien hoe zaken nog steeds op individueel landelijk of multinational niveau voorgecalculeerd worden, ten bate van economische groei, ongeacht de kosten.

Gastarbeider

Khatchikyan kan een baken van hoop zijn voor ons allemaal. Al is het misschien makkelijker om daaraan voorbij te gaan en ons vooral te richten op hoe zwaar we het hebben met de pandemie en alles wat we niet mogen.

Herwaardering van creatief talent

Wanneer je niet de vrijmoedigheid hebt om je eigen kunstwerk aan de muur of om je lijf te hangen, zijn er genoeg talenten te vinden die mooie dingen maken. Veel duurzamer en waardevoller dan zo’n dertien-in-een-dozijn massaproductie.

Eerst ik

Dat waren dan onze feestdagen in lockdown. We modderen nu al bijna een jaar voort. Het is ongelofelijk hoe groot het verschil van beloop van de epidemie hier is, ten opzichte van situatie in bijvoorbeeld Azië of Afrika.

Wat zullen wij dan doen?

Nu de kerk zich meer digitaal moeten profileren om iets van verbondenheid te kunnen vormgeven, kijken meer en andere mensen mee met wat daar gebeurt. Dat levert allerlei reacties op.

Nikolaas

Een zeer geschikt persoon om je nog eens in te verdiepen, die Nikolaas van Myra. Een aantal van zijn gewoonten vinden we terug in de huidige traditie, maar er komt nog heel wat meer bij kijken. Heimelijk goed doen en met enige regelmaat afzien van luxe, zijn over het algemeen niet onze sterkste kanten.

Jeruzalem

Een prachtige zuid-Afrikaanse spiritual met een bijbehorend bruiloftsdansje, wat over de hele wereld viral gaat. Mensen worden even uit de dagelijkse sleur getrokken, om samen te dansen. Het verbind de dansers met elkaar en met alle anderen die hen al voorgingen in de challenge of daar nog aan mee zullen doen.

Misverstand?

Allicht kunnen we beter de norm zo stellen, dat iedereen er enigszinds fatsoenlijk mee kan leven en zich er gewaardeerd bij voelt. Dan de maatschappij in te richten op het eindeloos verbeteren en vermeerderen van ieders capaciteiten. Durf soms eens de tijd te nemen om op te lopen met iemand, de pijn te voelen.

Frisse start

Op het merendeel van de Nederlandse scholen, is het eerste woord dat de kinderen in groep 3 leren schrijven, het persoonlijk voornaamwoord ‘ik’. Het is een heel makkelijk woordje om mee te beginnen en je oorsprong zoeken bij de ‘aap’ is ook niet alles. Maar het is wel tekenend voor onze maatschappij. Alles voor het ik, zo lijkt het.

Leven en laten leven

We horen verontrustende berichten uit wildparken, want de rangers worden vaak betaald vanuit potjes gespekt door toeristen. Nu deze inkomsten wegvallen, zijn er niet voldoende middelen om parkwachters in te zetten. Waardoor men bang is voor een toename van het stropen.

Dierbare herinnering

Vroeger ging je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op in je werkzaamheden. Iets wat we tot voor kort nog hersenloos werk noemden. Terwijl we er nu, met knetterende koppijn en een computerbochel, achter komen hoe waardevol dat eigenlijk is.

Sterren en stippen

Laatst kocht ik voor de kinderen een verzameling verhalen die op een prachtige manier de draak steken met ons kuddegedrag. Een boek om er nog vaak bij te pakken. Om de kinderen de mallotigheid van hypes in te laten zien en te hopen dat het ook bij onszelf beklijft.

Geprotocolleerde rompslomp

Het gevoel van saamhorigheid, dat lijkt versterkt door de wereldwijde situatie, wordt gebruikt om steun te betuigen. In de hoop dat we door massaal aandacht vragen, eindelijk werkelijk het verschil kunnen maken. Alle ad hoc maatregelen voor een moment over boord, om verzet te tonen tegen ongeschreven regels die al decennia lang gedoogd en gevoed worden.

In het moment

We blazen het moment geweldig op en verzwelgen er volledig in, zo lijkt het. Nu het publieke leven tijdelijk vrijwel helemaal stil staat, grijpen we alles aan om niet geconfronteerd te hoeven worden met onze eigen hersenspinsels.

Crisis

Wat is er mis met het woord pandemie vroeg ik me af? Klinkt het te schattig, omdat het op panda lijkt? Is het een te moeilijk woord? Dat we er de ernst niet van inzien, wanneer je iets geen crisis noemt?

Babel

Een dergelijke crisissituatie bepaalt ons bij onze kwetsbaarheid en geglobaliseerde samenleving enerzijds, anderzijds leert het ons de luxe herwaarderen. Voor allerlei gewoonten gaan we nog eens overwegen of het nu werkelijk nodig is.

Misericordia

Dit is onze cultuur. Waarin we geen verantwoordelijkheid nemen, maar een zondebok aanwijzen en die vooral in zijn eigen sop gaar laten koken. Dat krijgen onze jongeren mee in de lift van hun studentenflat. Laten we onszelf weer wat meer barmhartigheid gunnen, een werkelijk open en eerlijke blik naar onze medemens! Gevolgd door actie, te beginnen met iets kleins als het ondertekenen van een petitie.

« Oudere berichten

© 2022 MiWorries — Ondersteund door WordPress

Thema door Anders NorenOmhoog ↑