Het corona virus brengt alles en iedereen in de verdrukking, zo lijkt het. Al sinds januari wordt Oost-Afrika geteisterd door sprinkhanen, maar we horen er niet meer over. De vluchtelingen in het niemandsland tussen Griekenland en Turkije, volledig uit het oog verloren. Natuurlijk, het betreft een pandemie en het is een vreselijke ziekte, door de vele doden die het tot gevolg heeft. Maar wanneer je verder kijkt dan alle jammerklachten om de economie en een gebrek aan mondkapjes, kan het misschien zo zijn voordelen hebben. Een dergelijke crisissituatie bepaalt ons bij onze kwetsbaarheid en geglobaliseerde samenleving enerzijds, anderzijds leert het ons de luxe herwaarderen.  Voor allerlei gewoonten gaan we nog eens overwegen of het nu werkelijk nodig is.

Voetknuffelen

Allerhande congressen en reizen worden afgezegd, dat scheelt heel veel vliegen. Werken doe je waar mogelijk vanuit huis, vele malen efficiënter en een perfecte file- en uitstoot reductie. Alle gemakken waar we niet zomaar van af willen zien, mooie sportevenementen en feestjes, moeten geminimaliseerd of afgelast. Versoberen is het devies. Het blijkt geen nut te hebben om alleen voor eigen volk te gaan, daar trekt een virus zich niets van aan. Landen moeten gezamenlijk op zoek naar oplossingen, manieren om het virus in te perken en aan een mogelijk tegengif te werken. Na al het ontkennen en afschuiven is het tijd om deze gezamenlijke vijand te lijf te gaan. Dat de maatregelen daarbij nog verder zullen gaan dan voetknuffelen en mensen aanspreken op hun verantwoordelijkheid, begint hier en daar door te dringen. Misschien kunnen we door deze wereldwijde beperkingen zelfs ervaren wat al deze uitstoot vermindering met ons doet.

Walvispoep

Want ondanks dat we in de meest bizarre uithoeken oplossingen vinden voor ons CO2 probleem, zal het toch vooral tot een reductie moeten komen. Zo is recent uit onderzoek gebleken dat een walvis net zoveel CO2 opneemt als 3000 bomen bij elkaar. Wie had het ook alweer over plastic panda’s? Voor wie nog de stelling aanhing dat biodiversiteit vooral leuk is voor biologen, is dit weer een mooi discussiepunt. Blijkbaar zit de natuur nog steeds veel vernuftiger in elkaar, dan we voor mogelijk hadden gehouden. Alleen is door de walvisvaart nog maar een fractie van de potvissen over en wordt daarmee dus ook heel wat minder CO2 de diepzee in gepoept. Maar al zou het aantal zeezoogdieren weer op zijn oude peil terug komen, dan nog kunnen ze met elkaar maar 0,17 procent van de 10 gigaton koolstof die in 2018 werd uitgestoten verwerken.  

Isoleren

Leuk weetje dus, maar zelfs de grootste dieren op aarde kunnen met hun aanwezigheid niet compenseren voor de ellende die wij aanrichten. Het lijkt alsof het oude verhaal van Babel zich herhaald. We wonen met z’n allen hutjemutje bij elkaar. Door klimaatverandering en oorlogen worden nog meer mensen onder onmogelijke omstandigheden in grote groepen bijeen gedreven. Het is een onhoudbare situatie, keer op keer worden we gewaarschuwd, maar tot echte doeltreffende wereldwijde maatregelen komt het niet. En nu is er een virus, dat ons letterlijk uit elkaar dwingt. Alleen door ons te verspreiden en niet te veel samen te scholen, komen we verder. Wie oren heeft die hore…