Recent sprak de Vlaamse minister van volksgezondheid zijn twijfels over de booster vaccinatie uit, zolang we niet ook vaccins beschikbaar stelden voor derdewereld landen. Naar mijn weten is dat de eerste politicus die het ‘alleen samen’ serieus neemt. Samen is namelijk niet alleen met je eigen land of bondgenootjes. Helaas werd het hem niet in dank afgenomen. Hij was uiteraard de aangewezen persoon om zoveel mogelijk mensen te enthousiasmeren voor de booster. Daarbij worden zelfs gemaakte afspraken om het vaccin een beetje te delen niet nagekomen.
Het is niet te verkroppen dat, waar het virus in eerste instantie juist ook internationaal tot verbroedering leek te leiden, het nu de verschillen juist vergroot.

Niet meten

We horen in het Westen vrijwel niets over de cijfers uit bijvoorbeeld Afrika. Enerzijds omdat die cijfers simpelweg niet te krijgen zijn. Maar zelfs een schatting van hoe de landen eraan toe zijn krijgen we niet. Als er al iets in het nieuws is, dan gaat het over ‘symptomen’ zoals kindhuwelijken en andere ellende. Maar de vele slachtoffers die vallen, omdat men geen toegang heeft tot vaccins en dagelijks moet kiezen tussen thuis blijven en verhongeren of ‘buiten’ geld verdienen met bijbehorend risico op besmetting, zijn volledig buiten beeld.
Het maakt me somber. We leven weer toe naar kerst en ook in eerdere jaren kon ik me ergeren aan alle kerst-kitsch, omdat die afleid van waar het met kerst om gaat. Maar meer dan ooit voelt het als een zwelgen en wegkijken.

Passief vieren

Mijn oog viel, mede dankzij een recent boek over Maria, op het Magnificat. Het loflied van Maria dat in de kersttijd klinkt. Hierin benoemd ze onder andere hoe God naar haar heeft omgekeken in haar ‘nederige staat’. Momenteel worden onze grenzen bevolkt door vluchtelingen. We zouden ze niet als ‘nederig’ willen bestempelen, maar helpen doen we ook niet. Maria bezingt in haar lied hoe God de rollen omdraait (Lukas 1: 51 – 53): ‘Hij heeft hen die hoogmoedig zijn in de gedachten van hun hart, uiteengedreven. Hij heeft machtigen van de troon gestoten en nederigen heeft Hij verhoogd. Hongerigen heeft Hij met goede gaven verzadigd en rijken heeft Hij met lege handen weggezonden.’
Hoe kunnen we hier eind van de maand weer deemoedig naar luisteren, zonder ons enigszins te conformeren aan dit beeld van God? Waarom is het zo moeilijk om te delen van onze rijkdom? Waarom lukt het niet om meer gelijkheid te brengen?

Doorpakken

Maar misschien is het ook de leeftijd. Ben je tot eind twintig of begin dertig nog goedsmoeds van mening dat je, met je nieuwe generatie, een andere weg zult bewandelen. Een betere toekomst waar gaat maken of welke ideeën je mede dankzij goed onderwijs en een stevige arbeidsethos worden voorgehouden. Totdat je op een dag wakker wordt en je realiseert dat je erin opgeslokt bent, net als iedere generatie voor je dat was. Dat het alweer kerst is, maar je nog niet van het gas af bent. En weer geen vrijwilliger bent geworden bij een AZC of je hebt opgegeven als pleegouder.
Allicht kunnen we ons dan toch over iets meer dan alleen de hamster van de buren bekommeren, deze laatste weken van het jaar.