Afkoopsom voor medeleven

Al eerder heb ik proberen te bevatten hoe je een ramp of  mensenleven zou kunnen uitdrukken in geld. Nu lijkt er een nieuwe manier van het inzetten van financiële middelen te zijn, om vorm te geven aan ons medeleven. Naar aanleiding van het tragische ongeluk, waarbij vier kinderen om het leven kwamen en een kind en begeleidster zwaar gewond raakten, is iemand een inzamelactie begonnen. Het idee is pragmatisch en begrijpelijk, een vreselijk ongeval waarbij we ons machteloos voelen, er lijkt niets te zijn wat we kunnen doen om het leed te verzachten. Het enige wat een beetje in de buurt komt is praktisch handelen, een eervolle begrafenis mogelijk maken of zo nodig aanpassingen aan het huis voor de overlevenden.

Verzilverde steunbetuiging

Het blijkt een enorm goede vondst te zijn, al meer dan 16000 mensen hebben geld gestort. Van een kleinigheidje tot 5000 euro per donatie, compleet met steunbetuigingen. Het beoogde bedrag is allang bereikt, maar het storten gaat door. Wanneer je nu nog geld overmaakt is dat dus niet meer voor het aanvankelijke doel, er wordt naarstig gezocht naar mogelijkheden om dit geld te besteden. Enerzijds is het moeilijk om hierover kritisch te zijn, omdat je niet wilt komen aan de diepe rouw en droefenis van de nabestaanden. Maar wat drijft ons? Waarom denken we dat dit geld, afgezien van het idee dat het misschien kan voorkomen dat de nabestaanden ook nog in financiële crisis terechtkomen, deze mensen gaat helpen? En waarom zoveel? Waarom toch nog willen geven, terwijl het doel allang bereikt is?

Wanneer naastenliefde als verborgen handelen niet meer voldoende is

Kunnen we zo slecht om gaan met ellende en de dood, dat we er dwangmatig iets tegenover willen zetten? Mogen we deze mensen niet met rust laten in hun verdriet? Moeten we ons er massaal op storten met geld, bloemen en knuffels? Natuurlijk is dit de rol van de familie, vrienden, bekenden, de school, de opvang en de kring daar omheen. Maar heel Nederland? Kerken en moskeeën in de buurt zijn opengesteld om te bidden en een kaarsje te branden. Om met elkaar troost te zoeken. Een condoleance register is geopend om medeleven te tonen. Dat zijn vanouds de wat massaler manieren voor ‘buitenstaanders’ om met leed om te gaan. Stille, verborgen wegen om de schok die het bij jezelf teweeg brengt een plaatsje te kunnen geven. Niet met naam en toenaam en schreeuwende teksten op een publieke website. Ook omdat het nu eens niet gaat om jouw verdriet en wat het allemaal met je doet. Omdat het daarmee alleen maar afleidt. Weg van het kille lijden, naar het warme collectief activisme.

Geef een reactie